mei 122010
 

img_3632

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt…

Het betaalde werk komt in zicht: samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Prachtklussen.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

Mei was bedoeld om bij te komen maar dat liep veel chaotischer dan ik dacht: de eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Ik had er voor het eerst genoeg van om niet gewoon lekker anoniem in een café te kunnen gaan zitten! Of mezelf te belonen met een etentje. Dus valt het me op hoe ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven.

(A propos reflectie: volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…)

Notruf “speed”

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt… Samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Het betaalde werk komt weer in zicht.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

De eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Dus extra bijzonder dat ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven. Volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…

mrt 302010
 

Boven-An Willem bij Franzi

Zaterdag was de opening van het “Zaterdagochtendcafe”. Een soort milestone, na twee maanden klussen en poetsen op dinsdagmiddag, gezelligheid en terloops overleg in de winkel, uitnodigen over facebook en twee keer proefdraaien… De dag was een guirlande van vrienden;  voor de laatste ging kwam de volgende binnen.  Er was een grimeuse, dus voor de winkel ontstond een kluwen van stoepkrijtende tijgers, prinsessen en bloemenkinderen. Het is die dag geen klant ontgaan dat je hier nu een koffie kunt bestellen. Dit plekje is zeer welkom in Delfshaven, zo voelt het nu.
Dus het was een succes, maar zelf was ik er niet helemaal bij. Niet opgeslokt door het werk of teveel drukte. Gewoon, onbestemd een beetje zweverig tussen vriendin-die-veel-bezoek-krijgt en kelner-aan-het-werk… Niet helemaal ontspannen kunnen. Playing it down, wat je bereikt hebt. Eigenlijk behoefte hebben om me even aan mijn zelftoebedichte rol te onttrekken en met een vriendin in een hoekje te gaan zitten, een arm te krijgen en te voelen. Ik denk dat ik gehuild zou hebben. Dat er zo weinig voor nodig is om je dromen te vervullen, als je het maar belangrijk maakt.
(Met mijn gezicht vol bloemenschmink ben ik met een grote omweg naar huis gewandeld. Het huis was leeg, dus stak ik met een fles Prosecco schuin de straat over en wist me welkom.)

mrt 152010
 

“Companies harness the force of other people through economic transactions. Governments do it through coercion or legal instruments. Our model of collective action is based on voluntary engagement. We believe that people, when given free reign over their time, their energy, and their choices, can create deeply satisfying lives for themselves while contributing to a richer and better world for everyone around them.”
… dat kan ik alleen maar beamen…
Bron: de principes van het Rotterdam Collectief.
www.ro-co.nl

feb 172010
 

Soms zit ik op mijn knieën met een mes oude verf van de vloer te krabben. Dat is dan mijn werk. Mensen komen de winkel in en gaan weer, we groeten. Weten zij wie ik ben? Ik kijk door hun ogen naar mezelf en realiseer me hoe senang ik me voel. Deemoedigende klussen maken me niet onzeker over wie ik ben of wat ik kan. Want het is in balans: soms gaat het over de vloer schrobben in een oud biologisch winkeltje, en soms over adviezen formuleren in glanzende hotels.

Tijdens de voorbereidingen van een jaar zonder geld zag ik mijn werkende bestaand openen als een waaier. Ik combineerde toen al drie dagen universiteit met mama zijn en twee uur lesgeven op een sportschool, maar nu werd mijn portfolio ineens echt divers. Daar werd ik blij van: ik ben geen mens om vijf dagen per week hetzelfde te doen, in ongeveer de dezelfde modus (zoals achter een computer). Ik geniet intens van mijn bonte verzameling aan taken: mama, wetenschapper, instructeur, adviseur, kellner, educatief ontwerper, pr-vrouw, ondernemer…

Het doet me denken aan “Walden Two”, een beschrijving van een utopie door B.F. Skinner, (overigens een grootheid uit de psychologie)… waarin het normaal is dat iedereen zowel met zijn hoofd als met zijn handen werkt. Het één wordt ook niet beter betaald dan het andere.

Referentie:

B.F. Skinner (1948). Walden Two. Indianapolis: Hackett Publishing Company.

http://en.wikipedia.org/wiki/Walden_Two

jan 182010
 

Maandag

Mijn jaar zonder geld is in strikte zin een “jaar zonder baan” (omdat het me daar om te doen is, en omdat er best geld aan te pas komt). Maar niet zonder werk; want dat vind ik juist zo leuk – me terugtrekken uit de samenleving, dat lijkt me saai en nogal deprimerend. Deze week zal ik het weten ook:

    maandag:

    naar mijn oude werk (laatste onderzoeksrapport bespreken); en inlezen op “morele ontwikkeling van kinderen” voor het lespakket dat ik mag ontwikkelen over lokale voedselproductie;

    dinsdag:

    voorbereiden afspraak met projectburo dat me gaat ondersteunen bij het realiseren van een ruilcafé voor the Hub; klussen in biologische winkel; naar the Hub omdat ze “The Money Fix” vertonen; (Max komt deze week al dinsdag naar hier, in plaats van woensdag, wegens werk Papa, maar dat vangt een vriendin perfect op);

    (het lijf wil ook wat, dus wordt er ook een paar uur ge-yoga’d en gedanst…)

    woendag:

    afspraak met rot uit het jeugdwerk; en afspraak met het ondersteundende projectburo.

… en dan is het donderdag en ben ik alleen maar Mama van Max.

Vrijdag is het alweer feest (een andere werkafspraak over onderwijs goddank gesneuveld) want ‘sochtends val ik in bij yoga, en de middag is maar kort: met Max ben ik om vier uur in de Italiaanse bar waar mijn collega’s en ik – niet mijn afscheid maar – mijn persoonlijke “transitie” vieren.

[bloos] Is er een Calvinist in de zaal?

jan 052010
 

Dinsdag

Blij en ontspannen thuisgekomen van mijn eerste middag in de biologische winkel – we gaan een zaterdagochtendcafé organiseren. Er waren een paar dingen te overleggen: inrichting, hoe we aan spullen komen, hoeveel willen we renoveren, het eerste drukwerk in de huisstijl…

Daarna voelde het goed om gelijk daar te blijven en met een collega verder puin te ruimen: spijkers trekken, kasten uitmesten, deurkozijnen schrobben…

(Zo’n spontaan besluit is niet tekenend voor mij: ben niet zo’n ster in snel schakelen. Beetje autistisch? Wil altijd graag weten wat er gaat gebeuren, de komende uren en dagen. Maar het gebeurt nu vaker dat ik ook bij een plotseling opkomende keuze weet wat ik wil.)

Die uurtje waren senang: ik ben niet wars van klussen, maar met zo’n gaaf doel voor ogen is het een feest. En toen ik er tabak van had, ben ik gestopt… het was ook al tegen vijven, maar toch: het voelde echt anders dan wanneer je uren of een vastomlijnde dienst afgesproken hebt.

De “mater” van de winkel vraagt of ik een kaneelnotenbrood mee wil: ja! De koning te rijk loop ik naar mijn fiets: ik geniet van alles wat ik krijg, omdat ik geen extra’s verwacht, en alles een verrassing is.

dec 232009
 

Buiten ligt een pak sneeuw te smelten. Het dooit al ruim een dag maar er ligt zoveel dat het nog wel even zal duren voor de stad er weer gewoontjes uitziet.

Ik ben onrustig maar probeer te voelen dat het mijn laatste werkdag was. Het lukt niet echt, teveel dingen zijn blijven liggen: ik heb mijn buro op het instituut niet opgeruimd; twee artikelen zijn niet af. (Artikelen over het onderzoek dat je doet: altijd kind van de rekening. De waan van de dag wint.)

Vandaag sprak ik aan de telefoon iemand die zoals wel meer mensen vroeg: “En? Ben je klaar voor je jaar zonder geld?”. Tot mijn eigen verbazing kon ik beamen: ja, alles wat ik wilde voorbereiden heb ik voorbereid. Zelfs de brief aan mijn tangoschool is verstuurd, gelezen en besproken… Jeetje. Het is gelukt om mijn experiment zo belangrijk te maken dat ik er de tijd voor maakte die ik er voor wilde maken.

Ik heb zelfs een kerstboom geknutseld met mijn kind. Dat wilde ik ook graag. Hij is nog mooi geworden ook.

Mijn voornemens voor volgend jaar – in de veronderstelling dat ik meer tijd niets om handen zal hebben:

* ‘iets’ doen met de foto’s die ik maak;
* lezen. Niet alleen die twintig minuten voor ik in slaap val. Echt: lezen.

Als ik het daar nou bij laat, misschien komt het er dan van. Vrolijk kerstmis.