jan 252011
 

Zoveel werk, zoveel mensen…
Vanmiddag zat ik met Max bij het UVW. Al bij het parkeren van de fiets begon het: ik zie een jongen op zijn brommer stappen en vraag me af hoe ik me zou voelen als ik hier zou komen omdat ik werkeloos ben. Had prima gekund: een vrouw van midden dertig met verwarde haren en een slobberbroek, kind bij zich. Waarom ben ik zo opgelucht dat ik hier werk kom brengen in plaats van halen?
Binnen mogen we wachten tussen vrolijk gekleurde maar geheel geblindeerde hokjes. Het gevoel “gelukkig ben ik hier niet voor mezelf” houdt aan.
De aanleiding van mijn bezoekje is dat er wellicht, op termijn, ruimte ontstaat voor een werkervaringsplek in buurtcafé “the NeighbourHub”, resultaat van een van mijn pro deo projecten.
De jonge vrouw van het UVW vind ik subiet lief en oprecht; haar werk een tragische uitwas van onze maatschappij… “veertig procent van onze cliënten kan niet meer werken door een psychische oorzaak”; “sommige van mijn collega’s hebben een case-load van honderd mensen”; “we hebben een dringend tekort aan geschikte werkervaringsplekken”…
We kijken elkaar aan en verbazen ons gezamenlijk over de moeite die het kost om “baanongeschikte” maar werkwilligen, nee werk-”behoeftigen” en werk aan elkaar te koppelen.
Dat grijze gebied tussen de glanzende carrière en uitgebrand thuiszitten, daar wil ik iets maken. Daar is ruimte voor samen verder, voor helpen, leren, rolmodel zijn, ruilen, uitproberen en je veilig voelen. Werkeloosheid bestaat niet.

nov 152010
 

“Ik ben net 20 maanden in Indonesie geweest.”

Als mijn opdrachtgever (voor volgend jaar, voor geld, voor iets wat ‘zomaar’ is ontstaan) vertelt dat hij het tot leefregel verheven heeft om elke twee jaar werk af te wisselen met een jaar vrij, weet ik dat het met onze relatie wel goed gaat komen.

“Gewoon, om een boot te bouwen. Ik heb altijd al iets met zeilen gehad.”

Als je twee jaar werk en een jaar vrij neemt dan dwingt dat tot keuzes maken: je kiest een bijzonder doel voor je kostbare vrije tijd, je maakt dat je je klus klaart in de werkperiode die je afbakende. Het geeft een ritme aan je leven waar we allemaal naar verlangen: inspanning en ontspanning, dagen en nachten, weken en weekenden, restrictie en vrijheid. Balans.

okt 192010
 

Geachte Wijsgeer,

Wat fijn om u even te hebben gesproken. Normaal zou ik het nu heel kort
houden, maar na onze summiere uitwisseling durf ik wel iets uitvoeriger te
schrijven. Ik hoop dat u de vijf minuten neemt om deze brief uit te lezen.

Ik leef niet geheel zonder geld. Niet zoals Mark Boyle in Engeland, die
zichzelf autarkisch gemaakt heeft. Mijn jaar is geen aanklacht tegen geld
of tegen de consumptiemaatschappij, maar een zoektocht naar “trouw aan
mezelf” en deelnemen aan de maatschappij op een manier die mijn
integriteit intact laat. Ik wilde dus niet autarkisch leven: ik wilde
vooral werken op een manier waar ik en de anderen gelukkig van worden.
Juist intens deelnemen aan de maatschappij. Niet als freak gezien worden,
maar een relatief normaal leven leiden.

Kun je in Nederland zonder geld leven?
Op mijn blog staan de uitzonderingen opgesomd. Om een
voorbeeld van een uitzondering te noemen: ik betaal gewoon mijn
gezondheidsverzekering (het toeval wil dat ik twee uur in de week voor een
Achmea Health Center werk, en daarmee ongeveer de helft van de kosten
“terugverdien”, maar dat terzijde). Een voorbeeld waar ik de regels volg:
Eneco levert een jaar lang stroom en gas om niet, in ruil voor een advies
dat ik voor ze geformuleerd heb.

Hoe het begon
“Stel je voor, dat niemand meer een baan had, en iedereen gewoon
leefde…” Dat riep Li An Phoa op een goede avond. En bij mij vielen
puzzel-stukjes op hun plek. Ik dacht: ja, zo wil ik leven. Ik wil gewoon
bijdragen wat ik kan, op een manier die voor mij fijn is, en dat de
samenleving me draagt. Dat we elkaar dragen als iedereen kan doen waar-ie
goed in is en blij van wordt. Is dit een verkapt verlangen naar een
communistisch ideaal?

Dus dacht ik: ik ga het gewoon doen. Ik ga mijn baan opzeggen en werken
aan projecten die me aan het hart liggen, met mensen die me inspireren. In
eerste instantie wilde ik van mijn spaargeld gaan leven, maar de kritiek
van een vriend deed me besluiten om het “experiment” zo in te richten dat
het in principe doenlijk is ook zonder zak geld. Binnen een half jaar had
ik een set aan “ruilen” geregeld die me toestonden om zonder inkomen toch
te overleven: voor eten, om mijn appartement te kunnen blijven betalen, en
zelfs voor de tangoschool. En voila: mijn banksaldo is door het jaar heen
stabiel gebleven, ook zonder loon. Ik voel me veilig.

Toch druk
Overigens loop ik al maanden rond met het idee om u te benaderen, maar het
kwam er maar niet van. Terwijl… een vrijbuiter zoals ik zou toch heel zelfstandig over haar
tijd moeten kunnen beschikken. Toch werk ik harder dan ooit. Ik heb
ervaren dat, zelfs al ben ik vrij, ik elke keer weer bewust moet
“her-ijken”: ben ik nog bezig met mijn prioriteiten? Want ik ga
voortdurend beloftes aan die ik wil nakomen. Elke keer opnieuw moet ik
mezelf zeggen: “ja, dat is belangrijk, maar de manier waarop is vrij; zoek
de manier die bij je past.”

Succes
Ook al heb ik het druk en nog een lange weg te gaan in werkelijk trouw
zijn aan mezelf; ik ben blij met mijn jaar. Het werkt “helend” voor mij.
Ik durf veel meer naar mezelf te luisteren, mijn eigen tempo aan te
houden. Ik definieer mezelf niet meer door mijn “carrière”, maar ervaar
dat als ik dingen doe waar ik in geloof, waar ik aan hecht, mij dat
werkplezier en fijn samenzijn met andere mensen oplevert. En daar gaat het
uiteindelijk om. Daar wordt ik gelukkig van. Succes is wat anderen
definiëren; levenskwaliteit is “mijn heel persoonlijke succes”. Ik heb
voor 2011 verschillende aanbiedingen voor betaald werk, en ik zal er een
beetje van aannemen, maar voorlopig ga ik niet terug naar een fulltime
baan.

Aandacht voor mijn jaar
Uw reflecties op mijn ervaringen; daar ben ik heel benieuwd naar. En
wellicht interesseert het u om te horen welke overwegingen uit de
filosofie ik herken. Leefregels herken, voel dat ze werken, of juist
niet… De manier waarop we dat zouden kunnen doen? Misschien in een
briefwisseling die we publiceren in een krant? Of een eenmalig
duo-interview. Of een advies aan Job Cohen… dat was mijn oorspronkelijke
idee (ik was er van overtuigd dat hij onze premier zou worden). Natuurlijk sta ik open voor elke
suggestie van uw kant.

Met allerhartelijkste groet, ik zie uit naar uw reactie.

sep 252010
 

Csikszentmihalyi

Foto: www.cgu.edu/pages/5479.asp

Al sinds vijftien jaar hou ik me er min of meer full time mee bezig: “waarom en hoe veranderen mensen?” (Vanwaar die nieuwsgierigheid? Omdat ik de wereld van een milieuramp wilde redden. Maar goed.) Bijna net zolang dee’ ik erover om erachter te komen dat de wetenschap er maar matig in slaagt om met antwoorden te komen (wat komt omdat ze in een bepaald paradigma hangt, maar dat terzijde).

Voor een lezing aan het Haags Vrouwen Netwerk vroeg ik een vriendin die zich ook uitgebreid met het vraagstuk bezighield om raad: per e-mail kreeg ik een parel van een antwoord. Over verandering van binnenuit citeerde ze Csikszentmihalyi:
“Alleen zij die zich verandert, blijft zich trouw.”

Toelichting:

Csikszentmihalyi noemt dit flow en zegt zoiets als: “wie gelukkig is, groeit, ontwikkelt zich. Doet wat ze kan en zoekt haar grenzen op. Als een grens overwonnen wordt, zoekt ze naar de volgende uitdaging om haar eigen grenzen te overwinnen en verdere groei mogelijk te maken” (paraphrase door Cornelia Eybisch.)

Het veld waarin Csikszentmihalyi werkt wordt overigens aangeduid als “positieve psychologie” – laten we ons niet blind staren op het repareren van anomalie-en, maar laten we leren van positieve voorbeelden. All for it. “He’s discovered that some highly creative people find satisfaction by inventing a career or job for themselves” (bron: http://www.brainchannels.com/thinker/mihaly.html). Ik kan het alleen maar be-amen en aanbevelen.

sep 252010
 

… rondhangen als je werk zoekt, tot er iets komt. … ik ben zo enthousiast dat ik niet goed weet waar te beginnen… Mijn droomproject van dit jaar? the NeighbourHub? Net heb ik de jongens van “Workpatch” ontmoet en we are a full match. Verliefd op het leven word ik daar van. Dit gaat over radicaal drempelverlagend zijn voor de wil om te werken, om bij te dragen, om te doen waar je blij van wordt. Omdat wij er van dromen om in echte tijd & lokaal de werkkracht te kunnen vinden waar je even om zit te springen of andersom juist de helper te kunnen zijn.

Dit is precies waar the NeighbourHub over gaat: een “hub” (knooppunt) van mensen, hun behoeftes en hun talenten en energie. Een plek waar je aan mag komen waaien, ook zonder duidelijk doel. Gewoon omdat je er altijd leuke mensen tegen komt. Bekende of juist nieuwe mensen. En je deel kunt voelen van de gemeenschap die samen wil werken. Zzp-ers, eenzame buurmannen, mama’s, klussers, poetsers, studenten, oma’s & opa’s, verveelde consultants, gestresste dinken…

Wat we feitelijk doen is beperkingen opheffen om samen te werken zoals die soms opgeworpen worden als je je begeeft in de wereld van loonverbanden, vacaturebanken en uitzendburo’s. Dit gaat ook niet per se om werken, maar om mensen bij elkaar brengen.

Dit is de meest fuzzy blogpost die ik ooit geschreven heb, maar ik ben zo blij!!

the NeighbourHub wordt een hangplek, maar het rondhangen doe je voor de gezelligheid, want elkaar vinden om opdrachten uit te wisselen doe je virtueel zonder tijd te hoeven investeren. Havenjongens 3.0

sep 182010
 

img_5044

Vorig jaar voor het eerst, en nu weer net zo gewenst: heel Rotterdam-West (en de wijdere omtrek) liep uit op de zonnigste zaterdag sinds weken.
Voor mij was het een gelegenheid om weer eens iets te doen voor de boer en boerin van Landzicht (die mij elke week een groententas geven): met “appeltje proeven” als excuus een praatje maken, vertellen over het abonnement (“het komt echt van die boerderij, dus u eet echt regionaal!”) en samen puzzelen wat het dichtstbijzijnde afhaalpunt zou zijn…

http://www.rotterdamseoogst.nl/

 Posted by at 22:18  Tagged with:
aug 282010
 

img_4755

Landzicht is een idylle… Zoekt U “duurzaam” meets “Home & Garden” meets “liefdevol” meets “gastvrij” meets “vrijdenkend”… Ik overdrijf echt niet! Op hun nazomermarkt heb ik samen met twee vriendinnen van de boerin en afgelost door hun dochters van tien tot vier koffie, thee en hemelse zoetigheden staan verkopen; we hebben ons geen moment hoeven vervelen. Onder deze boom. Daarna nog een rondje over het land, bloemen plukken voor ‘savonds, voor een jarige vriendin… Misschien omdat ik als kleuter mijn schommel en mijn glijbaan in een bongerd had staan maar m’n hart gaat dan langzamer kloppen en ik denk: een tuin met een fruitboom; beter wordt het niet.

http://www.groentenabonnement.nl/

jun 302010
 

img_3997

Soms zijn er van die dagen dat het hard waait. Een overlijdensbericht, het vertrek van een vriend, ruzie. Dit was er zo eentje. Een situatie glipte door mijn vingers – voor de zoveelste keer liep een gesprek uit op ruzie. Geheel tegen mijn mores in zei ik tegen mezelf: vandaag hoef ik niet te werken. Laat maar even – dit is belangrijker. Tot mijn verrassing bleef het gebruikelijke schuldgevoel uit. Als een kind heb ik huilend het hoofd in de schoot van een vriendin gelegd. En toen zij weg moest ben ik naar de volgende vriend gegaan voor troost. We hebben geluncht op een stijger in de Maas. Zon, water, wind, ruimte en lieve woorden.
Met mijn batterij vol knuffels, “gezien zijn” en een gewassen ziel kon ik naar huis. Aan het werk – met zin en goede moed.

mei 232010
 

De lavas voor de tosti's.

De lavas voor de tosti's.


Werkeloosheid bestaat niet: want er is altijd en overal werk. Leuk werk, nuttig werk, mooi werk. Banen zijn kleine, arbitraire uitsneden uit dat eindeloze landschap, geleid door toevallige financiële kaders. Als ik wil, pas ik mij in die kaders (ik heb de mazzel dat blijkbaar te kunnen). Maar vandaag werd ik weer vreselijk gelukkig van lekker buiten spelen: een stuk of 53 cappuccino’s gemaakt tijdens Singeldingen.
Hoeveel mensen worden hoeveel gelukkiger als we de kaders wat losser zouden maken? En wat zou het betekenen voor onze economie?

PS. Singeldingen is een feestje-in-het-park, negen zomerweken lang. Het biedt de mensen in mijn buurt een plek om te verpozen, en dat hebben we hier verder niet echt. Stiekem is Singeldingen zo een boost voor de lokale economie, en een aanjager van werkgelegenheid.