aug 302010
 

img_4671

Ooit trof ik een man die me het belang van het woord ‘eigenlijk’ bijbracht. “Eigenlijk is onzin, zelfverlakkerij. Of je wilt iets, of je wilt het niet.”

Leef maar eens een jaar zonder geld, dan kom je achter veel ‘eigenlijksen’. Je komt er achter wat je ‘eigenlijk’ wil. Omdat geld een barrière kan worden om te doen wat je echt wilt: soms weerhoudt het gebrek eraan je te doen wat je wil (of geeft je tenminste een goed excuus om niet uit de veren te komen), maar vaker maakt geld dat het makkelijker is (omdat je er genoeg van hebt) om een surrogaat te kopen.

Surrogaat. Dat brengt me terug bij de koffie. Iets wat ik heel heel heel graag dee’, was in de stad ergens neerstrijken voor koffie met appelgebak. Met Max, sinds hij er is. Ultiem gezellig. Dacht ik. In 2010 doe ik dat niet meer (tenzij iemand me tracteert). Dus als ik zin heb om te koffieleuten ga ik naar iemand toe. Een vriend. De An-Dijvie. Singeldingen. Ergens waar ik mensen ken. En ik realiseer me: dat is wat ik eigenlijk wil. Het ging helemaal niet om die appeltaart: ik wilde onder de mensen zijn, en de V&D restauratie was een makkelijk maar beetje troosteloos surrogaat. Eigenlijk.

jul 292010
 

Max en ik zijn in Berlijn. Zijn Papa nodigde ons uit om (samen met een bevriend gezin) mee op vakantie te gaan. En toen bleek dat de Oostzee een bestemming kon zijn riep ik gelijk: “als we dat doen plak ik er een week Berlijn aan vast!” Ik heb hier gewoond, tien jaar geleden. Beschik nog steeds over een functionerend sociaal netwerk.

Na twee nachten in het Adlon (Max’ Papa houdt ervan de contrasten met mijn experiment vet aan te zetten) zijn we nu op onszelf. Passen op het huis van een bevriende collega. Zometeen gaan we naar de biologische winkel hier om de hoek. Poe-aah spannend; nog nooit zo onvoorbereid op een ruil aangestuurd.

jul 162010
 

img_4135

Elke donderdag (nou ja: bijna elke donderdag) is het bij mij de Zoete Inval: ik kook, vrienden komen langs. Voor mij is het een alternatief voor uit eten gaan. Sinds de late inzet van deze zinderde zomer vertoeven we dan op het dak. We laten ons verrassen door de composities van mensen, voertaal, assortiment drankjes en toetjes en door het aanzien van het firmament…

jun 302010
 

img_3997

Soms zijn er van die dagen dat het hard waait. Een overlijdensbericht, het vertrek van een vriend, ruzie. Dit was er zo eentje. Een situatie glipte door mijn vingers – voor de zoveelste keer liep een gesprek uit op ruzie. Geheel tegen mijn mores in zei ik tegen mezelf: vandaag hoef ik niet te werken. Laat maar even – dit is belangrijker. Tot mijn verrassing bleef het gebruikelijke schuldgevoel uit. Als een kind heb ik huilend het hoofd in de schoot van een vriendin gelegd. En toen zij weg moest ben ik naar de volgende vriend gegaan voor troost. We hebben geluncht op een stijger in de Maas. Zon, water, wind, ruimte en lieve woorden.
Met mijn batterij vol knuffels, “gezien zijn” en een gewassen ziel kon ik naar huis. Aan het werk – met zin en goede moed.

mrt 172010
 

Stiekem gaat mijn jaar over gelukkig worden…
Over de sleutel tot geluk is al veel geschreven maar “Sanders Geluk”, een driekoppig kunstenaarscollectief maakt het gewoon: “sanders geluk wil met zijn projecten momenten creëren van geluk en vrijheid”. Bijvoorbeeld met een “werkontbijt”, elke woensdag. Fijn aan je dag beginnen, met fijne mensen, op een fijne plek. Vanochtend lukte het weer: tussen de croissants van de Turk, de koffie met opgeschuimde melk en gesprekken over ligfietsen, de volgende performance over liefde en brandende cirkels op het strand. Daar bloeit geluk.
En nou wordt het ook nog lente…

feb 252010
 

Ik dacht: het is vakantie, dus misschien moet de Zoete Inval een keer voor de kids zijn: samen pannekoeken bakken. Grote Mensen met wijn enzo op spattechnisch veilige afstand…

(Zoete Inval: de donderdagen zijn Max en ik altijd de hele dag samen en komen ‘savonds vrienden langs om te eten.)

jan 102010
 

Zondag

Ik kom thuis, mijn fiets kraakt door de sneeuw. Ik krijg een inzicht waarvan ik denk – die moet ik onthouden als repliek…

In mijn hoofd gaat de interview-scene lopen (als ik me voorstel geïnterviewd te worden over mijn experiment, stel ik me altijd een radio dj voor die heel lullig gaat proberen de poten onder mijn stoel vandaan te zagen – I have issues too, you know).

Enfin: “is dat nou moeilijk, een jaar zonder geld?” Rustig en wijs antwoord ik: “Stel je voor: een jaar – nee: een maand zonder liefde, zonder aanraking, zonder vrienden. Dat lijkt me erg moeilijk. Maar een jaar zonder geld?…”