mei 122010
 

img_3632

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt…

Het betaalde werk komt in zicht: samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Prachtklussen.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

Mei was bedoeld om bij te komen maar dat liep veel chaotischer dan ik dacht: de eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Ik had er voor het eerst genoeg van om niet gewoon lekker anoniem in een café te kunnen gaan zitten! Of mezelf te belonen met een etentje. Dus valt het me op hoe ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven.

(A propos reflectie: volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…)

Notruf “speed”

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt… Samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Het betaalde werk komt weer in zicht.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

De eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Dus extra bijzonder dat ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven. Volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…

jan 262010
 

Een experiment heeft alleen maar zin als je er van leert: je observeert wat er anders gaat, en in hoeverre dat anders gaan relevant is voor de aanleiding tot je experiment. Sommige dingen gaan anders, maar da’s waarschijnlijk toeval (Max vindt mij momenteel nogal stom), of het is geen toeval en relevant (ik ervaar minder haast bij de dingen die ik doe), of het is geen toeval maar niet zo heel relevant. Over dat laatste gaat deze post.

Sinds 1 januari lukt het me ineens om mijn mobiele telefoon op te nemen.

Jarenlang ging het als volgt: de telefoon ging, en ik begon door huis te rennen of te graven in een tas, ritsjes los te ritsen, dat werk. In ieder geval hield de telefoon steevast op met rinkelen, exact op het moment dat ik op het groene knopje drukte. Daarop volgde dan een scheldtirane tegen de Telfort, die ik ervan verdacht met opzet zo’n korte tijd tot de voicemail te hanteren, omdat ze er meer aan verdienen als klanten hun vrienden terug moeten bellen. Direct terugbellen is kansloos, omdat de beller net geheel ongewenst tegen jouw voicemail zit te praten; <ding!, ding!, ding!>. Bon – op mysterieuze wijze is deze routine nu doorbroken.

Wat doe ik anders? Omdat ik mensen van mezelf niet mag terugbellen, zorg ik er voor dat ik mijn telefoon op grijpafstand heb. Tja. Als je maar wil, hè.

[Overigens zit ik nog te vlassen op een page voor deze blog met stellingen over mijn experiment - de meer relevante lessen.]