jan 252011
 

Zoveel werk, zoveel mensen…
Vanmiddag zat ik met Max bij het UVW. Al bij het parkeren van de fiets begon het: ik zie een jongen op zijn brommer stappen en vraag me af hoe ik me zou voelen als ik hier zou komen omdat ik werkeloos ben. Had prima gekund: een vrouw van midden dertig met verwarde haren en een slobberbroek, kind bij zich. Waarom ben ik zo opgelucht dat ik hier werk kom brengen in plaats van halen?
Binnen mogen we wachten tussen vrolijk gekleurde maar geheel geblindeerde hokjes. Het gevoel “gelukkig ben ik hier niet voor mezelf” houdt aan.
De aanleiding van mijn bezoekje is dat er wellicht, op termijn, ruimte ontstaat voor een werkervaringsplek in buurtcafé “the NeighbourHub”, resultaat van een van mijn pro deo projecten.
De jonge vrouw van het UVW vind ik subiet lief en oprecht; haar werk een tragische uitwas van onze maatschappij… “veertig procent van onze cliënten kan niet meer werken door een psychische oorzaak”; “sommige van mijn collega’s hebben een case-load van honderd mensen”; “we hebben een dringend tekort aan geschikte werkervaringsplekken”…
We kijken elkaar aan en verbazen ons gezamenlijk over de moeite die het kost om “baanongeschikte” maar werkwilligen, nee werk-”behoeftigen” en werk aan elkaar te koppelen.
Dat grijze gebied tussen de glanzende carrière en uitgebrand thuiszitten, daar wil ik iets maken. Daar is ruimte voor samen verder, voor helpen, leren, rolmodel zijn, ruilen, uitproberen en je veilig voelen. Werkeloosheid bestaat niet.

dec 012010
 

Photo courtesy: David Monniaux

Photo courtesy: David Monniaux (via Creative Commons)


Geheel ongepland (maar hoe naïef kan een mens zijn) leerde ik dit jaar over ons economisch systeem, over ons banksysteem, over alternatieve systemen… Om een idee te krijgen van mijn leercurve: ik dacht dat de goudstandaard nog bestond en dat bijdrukken nog steeds illegaal was. Twintig jaar een SoFi nummer, en nu voor het eerst gekeken en geluisterd. Dus als ik hoor van Eric Cantona’s campagne voor een bank run, begint het derde aapje opgewonden te kwebbelen: ik schrijf (geheel tegen mijn principe, tenzij het gaat om aankondigingen van mijn Zoete Inval dinner parties) rondmails aan vrienden en collega’s. Aanvullingen welkom! Zie ook de discussie op Societal Transitions.

Een tip:
– wil je mensen meekrijgen? Schrijf een laconiek “hey kijk eens wat hier gebeurt”.
– wil je kritische vragen? Laat je eigen mening duidelijk zien in een krachtige oproep om mee te doen.

Enfin, nu ben ik dus verhuisd van het standpunt “jottem laten we de banken gek maken” naar mijn oude vertrouwde onderzoekshouding “wat zijn hier eigenlijk de voor- en nadelen van?”.

Pro:
Chaos.
Scaring the daylights out of bank officials.

Con:
Chaos. ;)
This will harm not only the ‘bad’ banks but also the ethically concerned ones. Governments might choose to ‘save’ the banks by putting in lots of tax money. Perverse effect…
What happens if vulnerable people loose their savings? Elderly, poor people. (CH: this is actually a question. In the case of a bankrun, do we eliminate debts and savings? Are we then as rich as our
material possessions?). What happens to savings in general? Will only farmers have access to food?
(idem) We don’t know what the ramifications might be. (CH: war? People killing
for food? Why? As long as we all keep going to (essential) work…).

Alternative solutions suggested:
Putting all your money in an ethical bank. (CH: we already tried that for a few decades. Apparently it only appeals to a few of us.)

http://www.positivemoney.org.uk/

nov 302010
 

I think this financial crisis is a very good wake-up call for the rest of the world. The reason this continent hasn’t been affected as badly as the rest of the world is that we don’t have that culture of borrowing. African culture is, if you can afford something, you buy it. You pay cash and you buy it.
Salim Amin in “Futures of Technology in Africa” (Jasper Grosskurth, 2010, p. 129).