dec 282010
 

“Een bijstandsmoeder kan dit niet doen.”

Waarom wordt ik zo nijdig als ik dit hoor over mijn experiment? Overal ontmoet ik bewondering en nieuwsgierigheid, dus ja: ik ben verwend met positieve aandacht. En ja: ik wil ook openstaan voor kritiek. En inderdaad: een bijstandsmoeder zal het zwaar hebben met het realiseren van een dergelijk experiment.

Ik ben natuurlijk geraakt uit gevoelde miskenning: ik heb me een slag in de rondte gewerkt om dit jaar zo vorm te geven dat het in principe voor elke Nederlander doenlijk zou moeten zijn. Ik heb mezelf een soberheid aangemeten die me slagkracht en focus gaf, maar die de meesten zou afschrikken.

Maar vooral wordt ik nijdig als mensen liever wegkijken dan nadenken.

Want de vraag achter de sneer is (denk ik): wat is het essentiële verschil tussen een bijstandsmoeder en Carolien? Carolien is moeder, alleenstaand maar niet alleenopvoedend. Carolien was gewend aan een inkomen van ongeveer vijftienhonderd Euro en lage woonlasten (zeg vierhonderd Euro).

Maar het verschil zit’m niet in de materie, maar in de angst. Angst om het eind van de maand niet te halen, angst om je kind te kort te doen. Angst voor buitensluiting, stigmatisering. Angst om van geen betekenis te zijn. Een moeder, ingebed in een eigen netwerk, behept met een overtuigd moederschap en zich bewust van haar kunnen en van haar betekenis voor de mensen om haar heen; die vrouw zal met vlammend allure iets uithalen zoals eenjaarzondergeld.

De bewering kwam van dichtbij, zoals altijd met verraad. Maar vergeef je minnaars en je zusters voor die enkele keer dat ze achter je rug spreken. Uiteindelijk heb je aan jezelf de zwaarste dobber. Mijn nijd komt uit mezelf, uit onzekerheid die alleen maar vraagt: ben je werkelijk trouw aan jezelf?

nov 132010
 

Anne stapt eruit. Ze stopt met werken. Anne is één van mijn zaterdagochtendklanten bij de An-Dijvie (serendipiteit: de An-Dijvie heeft zich voor mij ontpopt tot bron van ontmoetingen met interessante mensen; interessant ook voor m’n andere projecten. De creatieve crème van Delfshaven komt er. Biologische winkel als netwerk-plek.)

Anne is lief en Anne neemt de tijd voor haar koffie verkeerd met honing. Dus biecht ik bij haar: “ik merk dat, zelfs nu ik bezig ben met mijn droom-project, ik in dezelfde paniek kan geraken als vroeger… de frustratie is weg, maar de emoties blijven. Blijkbaar hoort het ook bij mij om mezelf steeds weer onder druk te zetten…” Anne verstaat me en zegt: “weet je, je kunt jezelf verliezen in de berg dingen waarvan ze bijdragen aan je doel. Maar je mag er ook op vertrouwen dat jouw energie al genoeg is. Laat het maar gebeuren.”

Pause, breathe and be still. Nog acht dagen te gaan tot de opening van the NeighbourHub.

sep 252010
 

… rondhangen als je werk zoekt, tot er iets komt. … ik ben zo enthousiast dat ik niet goed weet waar te beginnen… Mijn droomproject van dit jaar? the NeighbourHub? Net heb ik de jongens van “Workpatch” ontmoet en we are a full match. Verliefd op het leven word ik daar van. Dit gaat over radicaal drempelverlagend zijn voor de wil om te werken, om bij te dragen, om te doen waar je blij van wordt. Omdat wij er van dromen om in echte tijd & lokaal de werkkracht te kunnen vinden waar je even om zit te springen of andersom juist de helper te kunnen zijn.

Dit is precies waar the NeighbourHub over gaat: een “hub” (knooppunt) van mensen, hun behoeftes en hun talenten en energie. Een plek waar je aan mag komen waaien, ook zonder duidelijk doel. Gewoon omdat je er altijd leuke mensen tegen komt. Bekende of juist nieuwe mensen. En je deel kunt voelen van de gemeenschap die samen wil werken. Zzp-ers, eenzame buurmannen, mama’s, klussers, poetsers, studenten, oma’s & opa’s, verveelde consultants, gestresste dinken…

Wat we feitelijk doen is beperkingen opheffen om samen te werken zoals die soms opgeworpen worden als je je begeeft in de wereld van loonverbanden, vacaturebanken en uitzendburo’s. Dit gaat ook niet per se om werken, maar om mensen bij elkaar brengen.

Dit is de meest fuzzy blogpost die ik ooit geschreven heb, maar ik ben zo blij!!

the NeighbourHub wordt een hangplek, maar het rondhangen doe je voor de gezelligheid, want elkaar vinden om opdrachten uit te wisselen doe je virtueel zonder tijd te hoeven investeren. Havenjongens 3.0

sep 232010
 

Schieblok

De Rotterdam Pioneers ontmoeten elkaar vanavond in the Hub:

http://thehubrotterdam.blogspot.com/2010/09/loading.html

Het gaat namelijk over sociale innovaties, joepie. En ik mag the “NeighbourHub” pitchen:

http://rotterdam.the-hub.net/public/neighbour%20hub.html

Voor het praktisch werkbaar maken ga ik zaterdag praten met Ton en Jaap van “Workpatch”: het begin van de samenwerkingseconomie.

http://workpatch.blogspot.com/

PS. De vorige keer (3 juni, zie foto) ging Pioneers over “duurzame stedelijke herontwikkeling” en zaten we heel toepasselijk in het Schieblok bij Hofplein. Het Schieblok wordt nu herontwikkeld door de gebruikers zelf, ook via allerlei ongebruikelijke economische constructies. Bewoners heroveren hun stad:

http://www.iktekenervoor.nl/rotterdam_pioneers/terugblik/juni_2010___gebiedsontwikkeling/?cid=198

Foto: Hannah Anthonysz voor het Rotterdam Climate Initiative.