jan 222011
 

img_6659
Mijn “15 minutes of fame” komen nu wel heel dichtbij… NCRV’s Cappuccino kondigt aan:
“De weekboodschappen, een paar nieuwe sportschoenen, even langs de kapper, de tank volgooien, de stapel rekeningen via internetbankieren betalen en uit eten met vrienden. Een doorsnee weekend waarin je eigenlijk nog niets geks doet, maar ongemerkt geef je iedere dag flink wat geld uit. Carolien Hoogland besloot om het helemaal anders te doen. Ze plakte haar portemonnee dicht met een groot stuk tape en nam zich voor om een jaar lang zonder geld te leven. Zonder geld aan te nemen en zonder het uit te geven. Hoe was haar jaar zonder geld?”
En de uitzending… (11h10)

dec 202010
 

img_6176

Wat kan ik schrijven? “Een magisch jaar gaat ten einde…” wat kan ik schrijven zonder in oersaaie superlatieven te vervallen? “Ik raad het iedereen aan”? Nee; iedereen moet zijn eigen weg gaan. “Laten we met zijn allen op zoek gaan naar het grijze gebied tussen de markt en de verzorgingsstaat” klinkt al relevanter.

Het laatste jaar heb ik me mens gevoeld in mijn werk. Eigenaar gevoeld van mijn werk. In contact met de mensen met wie ik samen werk. Daar is iets te halen voor ons allemaal.

Uiteindelijk, aan het eind van dit jaar, met de laatste verplichtingen nagenoeg achter de rug voel ik een rust over me komen die ik nog niet eerder zo gevoeld heb. Het is de rust van iemand die beseft dat ze voor zichzelf kan zorgen. Niet alleen in de zin van: ik krijg wel brood op de plank, ook in de zin van: ik heb eraan geproefd hoe het is om te werken op een manier die ik vol kan houden, die recht doet aan mijn energie en richting. Persoonlijke duurzaamheid. Wat is daar voor nodig? In wat voor structuren gedijt dat soort arbeidsethos?

Telkens kom ik weer terug bij de metafoor van het lerende kind en het ouderschap dat dat vergt. Als ik teveel doe ontneem ik m’n kind de kansen om te leren, om fouten te maken, om te voelen dat het ‘zelf’ doet. Als ik te weinig doe durft het misschien helemaal niks of gaat het zo fout dat er schade ontstaat…

Ik weet hoe ik verder ga: met voorrang voor rust, en voor de spelende mens. Ik weet niet hoe het verder gaat met Nederland, met het monetaire systeem en de marketing van de angst. Als we om te beginnen zoveel mogelijk kinderen laten filosoferen over wat ze belangrijk vinden, en het met ze hebben over “goed voor jezelf zorgen” en “samenredzaamheid”. Weet je? Ik denk dat de rest daar uit zal moeten volgen…

Photo courtesy: Inge Rambags.

nov 132010
 

Anne stapt eruit. Ze stopt met werken. Anne is één van mijn zaterdagochtendklanten bij de An-Dijvie (serendipiteit: de An-Dijvie heeft zich voor mij ontpopt tot bron van ontmoetingen met interessante mensen; interessant ook voor m’n andere projecten. De creatieve crème van Delfshaven komt er. Biologische winkel als netwerk-plek.)

Anne is lief en Anne neemt de tijd voor haar koffie verkeerd met honing. Dus biecht ik bij haar: “ik merk dat, zelfs nu ik bezig ben met mijn droom-project, ik in dezelfde paniek kan geraken als vroeger… de frustratie is weg, maar de emoties blijven. Blijkbaar hoort het ook bij mij om mezelf steeds weer onder druk te zetten…” Anne verstaat me en zegt: “weet je, je kunt jezelf verliezen in de berg dingen waarvan ze bijdragen aan je doel. Maar je mag er ook op vertrouwen dat jouw energie al genoeg is. Laat het maar gebeuren.”

Pause, breathe and be still. Nog acht dagen te gaan tot de opening van the NeighbourHub.

sep 232010
 

Schieblok

De Rotterdam Pioneers ontmoeten elkaar vanavond in the Hub:

http://thehubrotterdam.blogspot.com/2010/09/loading.html

Het gaat namelijk over sociale innovaties, joepie. En ik mag the “NeighbourHub” pitchen:

http://rotterdam.the-hub.net/public/neighbour%20hub.html

Voor het praktisch werkbaar maken ga ik zaterdag praten met Ton en Jaap van “Workpatch”: het begin van de samenwerkingseconomie.

http://workpatch.blogspot.com/

PS. De vorige keer (3 juni, zie foto) ging Pioneers over “duurzame stedelijke herontwikkeling” en zaten we heel toepasselijk in het Schieblok bij Hofplein. Het Schieblok wordt nu herontwikkeld door de gebruikers zelf, ook via allerlei ongebruikelijke economische constructies. Bewoners heroveren hun stad:

http://www.iktekenervoor.nl/rotterdam_pioneers/terugblik/juni_2010___gebiedsontwikkeling/?cid=198

Foto: Hannah Anthonysz voor het Rotterdam Climate Initiative.

sep 222010
 

img_5097

September heeft ramp-potentieel. Mijn huis is een puinzooi, ik pas niet meer in mijn broeken (wie denkt er nog dat zonder geld ook zonder eten is?), ben sinds vorige week weer in therapie en ik fantaseer over hooghartige mails aan weigerachtige leidinggevenden. Ondertitel: teveel projecten vragen tegelijk om aandacht. Per 1 october stop ik met lesgeven op de sportschool. Omdat ik bij Max wil zijn, maar onwillekeurig reken ik me rijk met een paar extra uren achter de laptop. Minder werken om meer te werken. Ik moet glimlachen ondanks mezelf. “Humor is wo man trotzdem lach’”.

Het goede nieuws is dat mijn droomproject “the NeighbourHub” in een stroomversnelling is geraakt: het idee werd sowieso al gedragen en toegejuicht door de hele Hub community maar nu we de combi gemaakt hebben met een galerie en jazzpodium is er geen houden meer aan. Gisteren de ontwerpvarianten besproken en taart bij de koffie om alvast in de stemming te komen. Samen wordt alles leuker…

http://rotterdam.the-hub.net/public/neighbour%20hub.html

aug 302010
 

img_4671

Ooit trof ik een man die me het belang van het woord ‘eigenlijk’ bijbracht. “Eigenlijk is onzin, zelfverlakkerij. Of je wilt iets, of je wilt het niet.”

Leef maar eens een jaar zonder geld, dan kom je achter veel ‘eigenlijksen’. Je komt er achter wat je ‘eigenlijk’ wil. Omdat geld een barrière kan worden om te doen wat je echt wilt: soms weerhoudt het gebrek eraan je te doen wat je wil (of geeft je tenminste een goed excuus om niet uit de veren te komen), maar vaker maakt geld dat het makkelijker is (omdat je er genoeg van hebt) om een surrogaat te kopen.

Surrogaat. Dat brengt me terug bij de koffie. Iets wat ik heel heel heel graag dee’, was in de stad ergens neerstrijken voor koffie met appelgebak. Met Max, sinds hij er is. Ultiem gezellig. Dacht ik. In 2010 doe ik dat niet meer (tenzij iemand me tracteert). Dus als ik zin heb om te koffieleuten ga ik naar iemand toe. Een vriend. De An-Dijvie. Singeldingen. Ergens waar ik mensen ken. En ik realiseer me: dat is wat ik eigenlijk wil. Het ging helemaal niet om die appeltaart: ik wilde onder de mensen zijn, en de V&D restauratie was een makkelijk maar beetje troosteloos surrogaat. Eigenlijk.

aug 282010
 

img_4755

Landzicht is een idylle… Zoekt U “duurzaam” meets “Home & Garden” meets “liefdevol” meets “gastvrij” meets “vrijdenkend”… Ik overdrijf echt niet! Op hun nazomermarkt heb ik samen met twee vriendinnen van de boerin en afgelost door hun dochters van tien tot vier koffie, thee en hemelse zoetigheden staan verkopen; we hebben ons geen moment hoeven vervelen. Onder deze boom. Daarna nog een rondje over het land, bloemen plukken voor ‘savonds, voor een jarige vriendin… Misschien omdat ik als kleuter mijn schommel en mijn glijbaan in een bongerd had staan maar m’n hart gaat dan langzamer kloppen en ik denk: een tuin met een fruitboom; beter wordt het niet.

http://www.groentenabonnement.nl/