nov 152010
 

“Ik ben net 20 maanden in Indonesie geweest.”

Als mijn opdrachtgever (voor volgend jaar, voor geld, voor iets wat ‘zomaar’ is ontstaan) vertelt dat hij het tot leefregel verheven heeft om elke twee jaar werk af te wisselen met een jaar vrij, weet ik dat het met onze relatie wel goed gaat komen.

“Gewoon, om een boot te bouwen. Ik heb altijd al iets met zeilen gehad.”

Als je twee jaar werk en een jaar vrij neemt dan dwingt dat tot keuzes maken: je kiest een bijzonder doel voor je kostbare vrije tijd, je maakt dat je je klus klaart in de werkperiode die je afbakende. Het geeft een ritme aan je leven waar we allemaal naar verlangen: inspanning en ontspanning, dagen en nachten, weken en weekenden, restrictie en vrijheid. Balans.

sep 232010
 

Schieblok

De Rotterdam Pioneers ontmoeten elkaar vanavond in the Hub:

http://thehubrotterdam.blogspot.com/2010/09/loading.html

Het gaat namelijk over sociale innovaties, joepie. En ik mag the “NeighbourHub” pitchen:

http://rotterdam.the-hub.net/public/neighbour%20hub.html

Voor het praktisch werkbaar maken ga ik zaterdag praten met Ton en Jaap van “Workpatch”: het begin van de samenwerkingseconomie.

http://workpatch.blogspot.com/

PS. De vorige keer (3 juni, zie foto) ging Pioneers over “duurzame stedelijke herontwikkeling” en zaten we heel toepasselijk in het Schieblok bij Hofplein. Het Schieblok wordt nu herontwikkeld door de gebruikers zelf, ook via allerlei ongebruikelijke economische constructies. Bewoners heroveren hun stad:

http://www.iktekenervoor.nl/rotterdam_pioneers/terugblik/juni_2010___gebiedsontwikkeling/?cid=198

Foto: Hannah Anthonysz voor het Rotterdam Climate Initiative.

jun 012010
 

Live Q&A: Moneyless man Mark Boyle answers your questions

Meer nieuws over Mark Boyle. Veel mensen wijzen mij op hem; we afficheren ons allebei met “leven zonder geld”. Toch zijn onze levens heel verschillend: Mark leeft autarkisch, en dat is nooit mijn bedoeling geweest. In 2009 – tijdens de voorbereidingen – kreeg ik bijvoorbeeld tips over hoe ik zelf aardappels kon verbouwen. Dan dacht ik: er zijn mensen die dat kunnen in een fractie van de tijd die het mij zou kosten. Mijn tijd is me daar te kostbaar voor. Want mijn fundamentele motivatie was: het werk doen dat ik & mijn netwerk belangrijk en fijn vinden.

Daarom ben ik gaan ruilen met mensen die bij de bron zaten van wat ik nodig heb: eten, stroom, een plek om met te laten inspireren, een plek om te dansen.

Terecht werd vorige week tijdens de Get Real Club in Roodkapje dan ook opgemerkt dat mijn “zonder geld” maar één of twee graad diep gaat: de mensen van wie ik spullen of diensten krijg, verkrijgen die op hun beurt wel met geld.

Aan de andere kant: mijn experiment is wel degelijk bedoeld om te inspireren voor een transitie van een mono-economie (alle transacties verlopen via Euro’s) naar een diverse economie, waarin Euro’s een optie zijn, maar ook gehandeld wordt met complementary currencies en mutual credit en in netwerken waardoor accounting geen rol meer speelt.

mrt 062010
 

Zie de documentaire “Time for Change” van Bregtje van der Haak (VPRO Tegenlicht).

“Can we live without capitalism?” – Enric Duran: “we can easily do without banks. Just stop trusting them, and start trusting the people you live with…”

Via de GeluksBank helpen mensen elkaar gratis, via Internet.  – Birgit Tolmann: “We started the bank of Happiness because everything is so expensive. But their are plenty of peopl who want to do things for free.”

De Islamitische munten dinar en dirham zijn waardevast. – Said Zaimi: “1500 years ago, one dinar equalled to head of goats. Today (…) you can buy two heads of goat with one dinar.”

Manuel Castells: “People try to change their lives, without going through the mediation of politics. (…) It is a new economic culture of do it yourself, organise it yourself and don’t give up the value of your life for the value of your stocks.”

Peter Sloterdijk: “Stellen Sie sich vor dass alle Steuern die der Staat einnimmt, nicht mehr durch Zwang eingenommen werden, sondern freiwillig bezahlt werden. (…) Dabei wuerden genau dieselbe Betraege bezahlt (…). Und dann wuerden naehmlich die Geber mit einem mal sich dafuer interessieren was mit ihrem Geld passiert.”

feb 242010
 

Zes weken op weg en al drie keer gevraagd om mijn verhaal te komen doen – “om mensen te inspireren”, “om ze out of the box te laten denken”. Streel mijn ego, kom maar op, dit is waar ik het voor doe.

Mijn tweede optreden als Officieel Geldloze Freak blijkt bedoeld als onderdeel van de voorbereiding van studenten voor deelname aan WACAP: de conferentie van de World Alliance of Cities Against Poverty.

Oeps.

Daar gaat m’n ego. Ik ben leuk aan het spelen maar het oplossen van armoede is nooit uitgangspunt geweest, laat staan dat ik me zou durven verplaatsen in de positie van benadeelden in onze samenleving. Zie de post over toegang.

Ze willen me toch voor het voetlicht halen: het gaat om het re-framen van het probleem. Tja… re-frame is my middle name. Ik geef mijn workshop ten beste, voor 16 jonge mensen uit Kameroen, Nepal, Mexico, Nederland, Duitsland, Kenia, Sri Lanka, Ethiopie en Bangladesh. Ik begin met het verwoorden van mijn respect: ik voel me gepriviligeerd om drie kwartier te mogen werken met zo’n diverse en internationale groep. En ik haast me te vertellen dat ik nog nooit armoede gekend heb…

Wat ik doe in zo’n sessie is niet vertellen maar vragen: “Stel je voor: wat zou je doen als je mocht kiezen? Los van geld of baan.” “Wat doe je nu?” “Hoe zou het voelen?” “Wat zou er met de wereld gebeuren als meer mensen dat zouden doen?”
Ze aarzelen. Waar wil ze heen met ons?
Dan komen reacties die me houvast bieden: “soms wil iemand medicijnen studeren, maar de ouders ondersteunen hun kind financieel alleen als het rechten zal studeren. Dan studeert het rechten.” Een architecte: “ik zou graag duurzame sociale woningbouw ontwerpen, maar als er geen opdracht voor gegeven wordt, dan kan ik er niet aan werken.”

Mijn eigen, reële positie in dit gedachten-experiment verklap ik pas aan het eind. In het diepe van ontwikkelingsproblematiek gegooid, merk ik dat ik er voor moet waken niet in de verdediging te schieten: “ja jongens, natuurlijk snap ik dat ik dit vooral kan doen, omdat ik in Nederland woon.” Maar ze vallen me niet aan, en ze hebben met me meegedacht over het effect van geldstromen. Doel bereikt.

Toch be-eindig ik de sessie met het gevoel that I bit of more than I could chew – en ik benadruk opnieuw m’n nederigheid en dat ik geenzins denk een oplossing te hebben voor zo iets groots als armoede.

http://www.wacap2010-rotterdam.nl/