dec 202010
 

img_6176

Wat kan ik schrijven? “Een magisch jaar gaat ten einde…” wat kan ik schrijven zonder in oersaaie superlatieven te vervallen? “Ik raad het iedereen aan”? Nee; iedereen moet zijn eigen weg gaan. “Laten we met zijn allen op zoek gaan naar het grijze gebied tussen de markt en de verzorgingsstaat” klinkt al relevanter.

Het laatste jaar heb ik me mens gevoeld in mijn werk. Eigenaar gevoeld van mijn werk. In contact met de mensen met wie ik samen werk. Daar is iets te halen voor ons allemaal.

Uiteindelijk, aan het eind van dit jaar, met de laatste verplichtingen nagenoeg achter de rug voel ik een rust over me komen die ik nog niet eerder zo gevoeld heb. Het is de rust van iemand die beseft dat ze voor zichzelf kan zorgen. Niet alleen in de zin van: ik krijg wel brood op de plank, ook in de zin van: ik heb eraan geproefd hoe het is om te werken op een manier die ik vol kan houden, die recht doet aan mijn energie en richting. Persoonlijke duurzaamheid. Wat is daar voor nodig? In wat voor structuren gedijt dat soort arbeidsethos?

Telkens kom ik weer terug bij de metafoor van het lerende kind en het ouderschap dat dat vergt. Als ik teveel doe ontneem ik m’n kind de kansen om te leren, om fouten te maken, om te voelen dat het ‘zelf’ doet. Als ik te weinig doe durft het misschien helemaal niks of gaat het zo fout dat er schade ontstaat…

Ik weet hoe ik verder ga: met voorrang voor rust, en voor de spelende mens. Ik weet niet hoe het verder gaat met Nederland, met het monetaire systeem en de marketing van de angst. Als we om te beginnen zoveel mogelijk kinderen laten filosoferen over wat ze belangrijk vinden, en het met ze hebben over “goed voor jezelf zorgen” en “samenredzaamheid”. Weet je? Ik denk dat de rest daar uit zal moeten volgen…

Photo courtesy: Inge Rambags.

nov 302010
 

img_5926
Na de taai taai overdose tijdens de “precycle” Sinterklaas” (“we hebben allemaal wel van die cadeautjes gekregen waar anderen veel gelukkiger van worden”) hadden we toch een zekere pepernoot-verslaving opgebouwd… dan maar zelf aan het nootjes rollen geslagen.
Sowieso vind ik veel van wat ik doe voor of met Max leuker geworden zonder geld:
- oppas regelen zonder geld: leuker (ruilen met de buren);
- kleertjes en speelgoed zonder geld: leuker (krijgen van en weggeven aan vrienden en collega’s)…
… wat heb je nog meer voor extra’s nodig voor een vierjarige? Ach ja!: flexibele werktijden… [grijns].

nov 222010
 

img_5805

The NeighbourHub is open… Samen met de eerste expositie en de cultuurscout van Delfshaven deden we de aftrap. Honderd blije mensen vulden de ruimte waar ik mijn hart ingestopt had… Kun je voorstellen dat ik zondagavond in de ban was van het mysterie “leven”?

okt 192010
 

Geachte Wijsgeer,

Wat fijn om u even te hebben gesproken. Normaal zou ik het nu heel kort
houden, maar na onze summiere uitwisseling durf ik wel iets uitvoeriger te
schrijven. Ik hoop dat u de vijf minuten neemt om deze brief uit te lezen.

Ik leef niet geheel zonder geld. Niet zoals Mark Boyle in Engeland, die
zichzelf autarkisch gemaakt heeft. Mijn jaar is geen aanklacht tegen geld
of tegen de consumptiemaatschappij, maar een zoektocht naar “trouw aan
mezelf” en deelnemen aan de maatschappij op een manier die mijn
integriteit intact laat. Ik wilde dus niet autarkisch leven: ik wilde
vooral werken op een manier waar ik en de anderen gelukkig van worden.
Juist intens deelnemen aan de maatschappij. Niet als freak gezien worden,
maar een relatief normaal leven leiden.

Kun je in Nederland zonder geld leven?
Op mijn blog staan de uitzonderingen opgesomd. Om een
voorbeeld van een uitzondering te noemen: ik betaal gewoon mijn
gezondheidsverzekering (het toeval wil dat ik twee uur in de week voor een
Achmea Health Center werk, en daarmee ongeveer de helft van de kosten
“terugverdien”, maar dat terzijde). Een voorbeeld waar ik de regels volg:
Eneco levert een jaar lang stroom en gas om niet, in ruil voor een advies
dat ik voor ze geformuleerd heb.

Hoe het begon
“Stel je voor, dat niemand meer een baan had, en iedereen gewoon
leefde…” Dat riep Li An Phoa op een goede avond. En bij mij vielen
puzzel-stukjes op hun plek. Ik dacht: ja, zo wil ik leven. Ik wil gewoon
bijdragen wat ik kan, op een manier die voor mij fijn is, en dat de
samenleving me draagt. Dat we elkaar dragen als iedereen kan doen waar-ie
goed in is en blij van wordt. Is dit een verkapt verlangen naar een
communistisch ideaal?

Dus dacht ik: ik ga het gewoon doen. Ik ga mijn baan opzeggen en werken
aan projecten die me aan het hart liggen, met mensen die me inspireren. In
eerste instantie wilde ik van mijn spaargeld gaan leven, maar de kritiek
van een vriend deed me besluiten om het “experiment” zo in te richten dat
het in principe doenlijk is ook zonder zak geld. Binnen een half jaar had
ik een set aan “ruilen” geregeld die me toestonden om zonder inkomen toch
te overleven: voor eten, om mijn appartement te kunnen blijven betalen, en
zelfs voor de tangoschool. En voila: mijn banksaldo is door het jaar heen
stabiel gebleven, ook zonder loon. Ik voel me veilig.

Toch druk
Overigens loop ik al maanden rond met het idee om u te benaderen, maar het
kwam er maar niet van. Terwijl… een vrijbuiter zoals ik zou toch heel zelfstandig over haar
tijd moeten kunnen beschikken. Toch werk ik harder dan ooit. Ik heb
ervaren dat, zelfs al ben ik vrij, ik elke keer weer bewust moet
“her-ijken”: ben ik nog bezig met mijn prioriteiten? Want ik ga
voortdurend beloftes aan die ik wil nakomen. Elke keer opnieuw moet ik
mezelf zeggen: “ja, dat is belangrijk, maar de manier waarop is vrij; zoek
de manier die bij je past.”

Succes
Ook al heb ik het druk en nog een lange weg te gaan in werkelijk trouw
zijn aan mezelf; ik ben blij met mijn jaar. Het werkt “helend” voor mij.
Ik durf veel meer naar mezelf te luisteren, mijn eigen tempo aan te
houden. Ik definieer mezelf niet meer door mijn “carrière”, maar ervaar
dat als ik dingen doe waar ik in geloof, waar ik aan hecht, mij dat
werkplezier en fijn samenzijn met andere mensen oplevert. En daar gaat het
uiteindelijk om. Daar wordt ik gelukkig van. Succes is wat anderen
definiëren; levenskwaliteit is “mijn heel persoonlijke succes”. Ik heb
voor 2011 verschillende aanbiedingen voor betaald werk, en ik zal er een
beetje van aannemen, maar voorlopig ga ik niet terug naar een fulltime
baan.

Aandacht voor mijn jaar
Uw reflecties op mijn ervaringen; daar ben ik heel benieuwd naar. En
wellicht interesseert het u om te horen welke overwegingen uit de
filosofie ik herken. Leefregels herken, voel dat ze werken, of juist
niet… De manier waarop we dat zouden kunnen doen? Misschien in een
briefwisseling die we publiceren in een krant? Of een eenmalig
duo-interview. Of een advies aan Job Cohen… dat was mijn oorspronkelijke
idee (ik was er van overtuigd dat hij onze premier zou worden). Natuurlijk sta ik open voor elke
suggestie van uw kant.

Met allerhartelijkste groet, ik zie uit naar uw reactie.

aug 282010
 

img_4755

Landzicht is een idylle… Zoekt U “duurzaam” meets “Home & Garden” meets “liefdevol” meets “gastvrij” meets “vrijdenkend”… Ik overdrijf echt niet! Op hun nazomermarkt heb ik samen met twee vriendinnen van de boerin en afgelost door hun dochters van tien tot vier koffie, thee en hemelse zoetigheden staan verkopen; we hebben ons geen moment hoeven vervelen. Onder deze boom. Daarna nog een rondje over het land, bloemen plukken voor ‘savonds, voor een jarige vriendin… Misschien omdat ik als kleuter mijn schommel en mijn glijbaan in een bongerd had staan maar m’n hart gaat dan langzamer kloppen en ik denk: een tuin met een fruitboom; beter wordt het niet.

http://www.groentenabonnement.nl/

aug 272010
 

Vrijdagavond, Skypen met een vriend in Berlijn. Max’ tweede schoolweek zit erop en hoewel ik mezelf beloofd had dat ik pas in september weer voluit aan het werk zou gaan voelde zelfs het rustig voorbereiden van wat er deze herfst en winter komen gaat als druk. Maar toch, in tegenstelling tot april, mei, juni, juli… voel ik dat ik weer mijn eigen tempo kan herpakken. Ik vertel dat dat zo’n grote uitkomst is van dit jaar, dat ik een langzaam kind was, maar van mijn omgeving begreep dat dat niet zo gewenst was, en dat ik mezelf geleerd heb om op te schieten. Ralph reageert:  “aha, dus Slow Food is okay, maar Slow Carolien niet…” We grinniken.

img_4733

A propos slow food: vrijdagmiddag verzorgde ik een lunch voor een creatieve sessie door een coach; een wederdienst voor een sessie.

jul 162010
 

img_4135

Elke donderdag (nou ja: bijna elke donderdag) is het bij mij de Zoete Inval: ik kook, vrienden komen langs. Voor mij is het een alternatief voor uit eten gaan. Sinds de late inzet van deze zinderde zomer vertoeven we dan op het dak. We laten ons verrassen door de composities van mensen, voertaal, assortiment drankjes en toetjes en door het aanzien van het firmament…