dec 012010
 

Photo courtesy: David Monniaux

Photo courtesy: David Monniaux (via Creative Commons)


Geheel ongepland (maar hoe naïef kan een mens zijn) leerde ik dit jaar over ons economisch systeem, over ons banksysteem, over alternatieve systemen… Om een idee te krijgen van mijn leercurve: ik dacht dat de goudstandaard nog bestond en dat bijdrukken nog steeds illegaal was. Twintig jaar een SoFi nummer, en nu voor het eerst gekeken en geluisterd. Dus als ik hoor van Eric Cantona’s campagne voor een bank run, begint het derde aapje opgewonden te kwebbelen: ik schrijf (geheel tegen mijn principe, tenzij het gaat om aankondigingen van mijn Zoete Inval dinner parties) rondmails aan vrienden en collega’s. Aanvullingen welkom! Zie ook de discussie op Societal Transitions.

Een tip:
– wil je mensen meekrijgen? Schrijf een laconiek “hey kijk eens wat hier gebeurt”.
– wil je kritische vragen? Laat je eigen mening duidelijk zien in een krachtige oproep om mee te doen.

Enfin, nu ben ik dus verhuisd van het standpunt “jottem laten we de banken gek maken” naar mijn oude vertrouwde onderzoekshouding “wat zijn hier eigenlijk de voor- en nadelen van?”.

Pro:
Chaos.
Scaring the daylights out of bank officials.

Con:
Chaos. ;)
This will harm not only the ‘bad’ banks but also the ethically concerned ones. Governments might choose to ‘save’ the banks by putting in lots of tax money. Perverse effect…
What happens if vulnerable people loose their savings? Elderly, poor people. (CH: this is actually a question. In the case of a bankrun, do we eliminate debts and savings? Are we then as rich as our
material possessions?). What happens to savings in general? Will only farmers have access to food?
(idem) We don’t know what the ramifications might be. (CH: war? People killing
for food? Why? As long as we all keep going to (essential) work…).

Alternative solutions suggested:
Putting all your money in an ethical bank. (CH: we already tried that for a few decades. Apparently it only appeals to a few of us.)

http://www.positivemoney.org.uk/

nov 302010
 

I think this financial crisis is a very good wake-up call for the rest of the world. The reason this continent hasn’t been affected as badly as the rest of the world is that we don’t have that culture of borrowing. African culture is, if you can afford something, you buy it. You pay cash and you buy it.
Salim Amin in “Futures of Technology in Africa” (Jasper Grosskurth, 2010, p. 129).

sep 252010
 

… rondhangen als je werk zoekt, tot er iets komt. … ik ben zo enthousiast dat ik niet goed weet waar te beginnen… Mijn droomproject van dit jaar? the NeighbourHub? Net heb ik de jongens van “Workpatch” ontmoet en we are a full match. Verliefd op het leven word ik daar van. Dit gaat over radicaal drempelverlagend zijn voor de wil om te werken, om bij te dragen, om te doen waar je blij van wordt. Omdat wij er van dromen om in echte tijd & lokaal de werkkracht te kunnen vinden waar je even om zit te springen of andersom juist de helper te kunnen zijn.

Dit is precies waar the NeighbourHub over gaat: een “hub” (knooppunt) van mensen, hun behoeftes en hun talenten en energie. Een plek waar je aan mag komen waaien, ook zonder duidelijk doel. Gewoon omdat je er altijd leuke mensen tegen komt. Bekende of juist nieuwe mensen. En je deel kunt voelen van de gemeenschap die samen wil werken. Zzp-ers, eenzame buurmannen, mama’s, klussers, poetsers, studenten, oma’s & opa’s, verveelde consultants, gestresste dinken…

Wat we feitelijk doen is beperkingen opheffen om samen te werken zoals die soms opgeworpen worden als je je begeeft in de wereld van loonverbanden, vacaturebanken en uitzendburo’s. Dit gaat ook niet per se om werken, maar om mensen bij elkaar brengen.

Dit is de meest fuzzy blogpost die ik ooit geschreven heb, maar ik ben zo blij!!

the NeighbourHub wordt een hangplek, maar het rondhangen doe je voor de gezelligheid, want elkaar vinden om opdrachten uit te wisselen doe je virtueel zonder tijd te hoeven investeren. Havenjongens 3.0

jun 012010
 

Live Q&A: Moneyless man Mark Boyle answers your questions

Meer nieuws over Mark Boyle. Veel mensen wijzen mij op hem; we afficheren ons allebei met “leven zonder geld”. Toch zijn onze levens heel verschillend: Mark leeft autarkisch, en dat is nooit mijn bedoeling geweest. In 2009 – tijdens de voorbereidingen – kreeg ik bijvoorbeeld tips over hoe ik zelf aardappels kon verbouwen. Dan dacht ik: er zijn mensen die dat kunnen in een fractie van de tijd die het mij zou kosten. Mijn tijd is me daar te kostbaar voor. Want mijn fundamentele motivatie was: het werk doen dat ik & mijn netwerk belangrijk en fijn vinden.

Daarom ben ik gaan ruilen met mensen die bij de bron zaten van wat ik nodig heb: eten, stroom, een plek om met te laten inspireren, een plek om te dansen.

Terecht werd vorige week tijdens de Get Real Club in Roodkapje dan ook opgemerkt dat mijn “zonder geld” maar één of twee graad diep gaat: de mensen van wie ik spullen of diensten krijg, verkrijgen die op hun beurt wel met geld.

Aan de andere kant: mijn experiment is wel degelijk bedoeld om te inspireren voor een transitie van een mono-economie (alle transacties verlopen via Euro’s) naar een diverse economie, waarin Euro’s een optie zijn, maar ook gehandeld wordt met complementary currencies en mutual credit en in netwerken waardoor accounting geen rol meer speelt.

mei 232010
 

De lavas voor de tosti's.

De lavas voor de tosti's.


Werkeloosheid bestaat niet: want er is altijd en overal werk. Leuk werk, nuttig werk, mooi werk. Banen zijn kleine, arbitraire uitsneden uit dat eindeloze landschap, geleid door toevallige financiële kaders. Als ik wil, pas ik mij in die kaders (ik heb de mazzel dat blijkbaar te kunnen). Maar vandaag werd ik weer vreselijk gelukkig van lekker buiten spelen: een stuk of 53 cappuccino’s gemaakt tijdens Singeldingen.
Hoeveel mensen worden hoeveel gelukkiger als we de kaders wat losser zouden maken? En wat zou het betekenen voor onze economie?

PS. Singeldingen is een feestje-in-het-park, negen zomerweken lang. Het biedt de mensen in mijn buurt een plek om te verpozen, en dat hebben we hier verder niet echt. Stiekem is Singeldingen zo een boost voor de lokale economie, en een aanjager van werkgelegenheid.

dec 312009
 

Wat doe je op de laatste dag voor je een jaar geen geld uitgeeft? Ik word wakker met een verjaardagsgevoel: vandaag sta ik met mijn avontuur in een landelijk dagblad. Erkenning. Buiten warrelt een poging tot sneeuw en met mobiel kruip ik terug in bed: de laatste sms stuur ik rond aan lieve collega’s en vrienden. Met een verwijzing naar de krant en als nieuwjaarswens mijn eigen mantra: “sta open voor je behoeftes, en merk dat alles makkelijk komt.”

Eenmaal voor de spiegel voel ik twee voor mij uitzonderlijke sensaties: enorme eetlust en “ojee wat moet ik aan”… Ik moet grinniken en voel me nog jariger.

De mantra werd me aangereikt op de laatste zaterdag van november: vier vriendinnen en ik wijdden een ontbijt aan een rite de passage. Alle ingevingen verzamelden we op een poster die beneden hangt in wat inmiddels de kamer van mijn huisgenoot is – wat kwam er van terecht? Ik heb nauwelijks nog een blik op de poster geworpen – de laatste bezigheden stuwden mij vanzelf voort. Maar met de energie van dat liefdvolle ontbijt voelde ik de laatste onzekerheden (“heb ik wel genoeg bronnen van eten geregeld?”; “zal ik me alleen voelen en daar emotioneel op stuklopen?”) van me afglijden.

De laatste boodschappen in december: ik kocht zeep, thee (veel thee; koffie is een luxe), twee tubes van mijn favoriete tandpasta en een rol ducktape. En ik smeet met geld; voor mijn doen dan. Gisteren, op weg naar de laatste betaalde tangosalon, gunde ik mezelf een taxi. En de man die ik ontmoette – we raakten na het dansen niet uitgepraat – nam ik mee naar mijn favoriete restaurant op een touristenplein in onze hoofdstad.

De laatste dagen heb ik vooral voor mijn kind gezorgd, en vrienden bezocht. Eenmaal alleen bracht ik mijn uren vrijend, flirtend en dansend door. Vandaar waarschijnlijk mijn ongebruikelijke gevoel voor de spiegel: wat voel ik me vrouw, wat voel ik me mens.