dec 202010
 

img_6176

Wat kan ik schrijven? “Een magisch jaar gaat ten einde…” wat kan ik schrijven zonder in oersaaie superlatieven te vervallen? “Ik raad het iedereen aan”? Nee; iedereen moet zijn eigen weg gaan. “Laten we met zijn allen op zoek gaan naar het grijze gebied tussen de markt en de verzorgingsstaat” klinkt al relevanter.

Het laatste jaar heb ik me mens gevoeld in mijn werk. Eigenaar gevoeld van mijn werk. In contact met de mensen met wie ik samen werk. Daar is iets te halen voor ons allemaal.

Uiteindelijk, aan het eind van dit jaar, met de laatste verplichtingen nagenoeg achter de rug voel ik een rust over me komen die ik nog niet eerder zo gevoeld heb. Het is de rust van iemand die beseft dat ze voor zichzelf kan zorgen. Niet alleen in de zin van: ik krijg wel brood op de plank, ook in de zin van: ik heb eraan geproefd hoe het is om te werken op een manier die ik vol kan houden, die recht doet aan mijn energie en richting. Persoonlijke duurzaamheid. Wat is daar voor nodig? In wat voor structuren gedijt dat soort arbeidsethos?

Telkens kom ik weer terug bij de metafoor van het lerende kind en het ouderschap dat dat vergt. Als ik teveel doe ontneem ik m’n kind de kansen om te leren, om fouten te maken, om te voelen dat het ‘zelf’ doet. Als ik te weinig doe durft het misschien helemaal niks of gaat het zo fout dat er schade ontstaat…

Ik weet hoe ik verder ga: met voorrang voor rust, en voor de spelende mens. Ik weet niet hoe het verder gaat met Nederland, met het monetaire systeem en de marketing van de angst. Als we om te beginnen zoveel mogelijk kinderen laten filosoferen over wat ze belangrijk vinden, en het met ze hebben over “goed voor jezelf zorgen” en “samenredzaamheid”. Weet je? Ik denk dat de rest daar uit zal moeten volgen…

Photo courtesy: Inge Rambags.

dec 012010
 

Photo courtesy: David Monniaux

Photo courtesy: David Monniaux (via Creative Commons)


Geheel ongepland (maar hoe naïef kan een mens zijn) leerde ik dit jaar over ons economisch systeem, over ons banksysteem, over alternatieve systemen… Om een idee te krijgen van mijn leercurve: ik dacht dat de goudstandaard nog bestond en dat bijdrukken nog steeds illegaal was. Twintig jaar een SoFi nummer, en nu voor het eerst gekeken en geluisterd. Dus als ik hoor van Eric Cantona’s campagne voor een bank run, begint het derde aapje opgewonden te kwebbelen: ik schrijf (geheel tegen mijn principe, tenzij het gaat om aankondigingen van mijn Zoete Inval dinner parties) rondmails aan vrienden en collega’s. Aanvullingen welkom! Zie ook de discussie op Societal Transitions.

Een tip:
– wil je mensen meekrijgen? Schrijf een laconiek “hey kijk eens wat hier gebeurt”.
– wil je kritische vragen? Laat je eigen mening duidelijk zien in een krachtige oproep om mee te doen.

Enfin, nu ben ik dus verhuisd van het standpunt “jottem laten we de banken gek maken” naar mijn oude vertrouwde onderzoekshouding “wat zijn hier eigenlijk de voor- en nadelen van?”.

Pro:
Chaos.
Scaring the daylights out of bank officials.

Con:
Chaos. ;)
This will harm not only the ‘bad’ banks but also the ethically concerned ones. Governments might choose to ‘save’ the banks by putting in lots of tax money. Perverse effect…
What happens if vulnerable people loose their savings? Elderly, poor people. (CH: this is actually a question. In the case of a bankrun, do we eliminate debts and savings? Are we then as rich as our
material possessions?). What happens to savings in general? Will only farmers have access to food?
(idem) We don’t know what the ramifications might be. (CH: war? People killing
for food? Why? As long as we all keep going to (essential) work…).

Alternative solutions suggested:
Putting all your money in an ethical bank. (CH: we already tried that for a few decades. Apparently it only appeals to a few of us.)

http://www.positivemoney.org.uk/

sep 252010
 

… rondhangen als je werk zoekt, tot er iets komt. … ik ben zo enthousiast dat ik niet goed weet waar te beginnen… Mijn droomproject van dit jaar? the NeighbourHub? Net heb ik de jongens van “Workpatch” ontmoet en we are a full match. Verliefd op het leven word ik daar van. Dit gaat over radicaal drempelverlagend zijn voor de wil om te werken, om bij te dragen, om te doen waar je blij van wordt. Omdat wij er van dromen om in echte tijd & lokaal de werkkracht te kunnen vinden waar je even om zit te springen of andersom juist de helper te kunnen zijn.

Dit is precies waar the NeighbourHub over gaat: een “hub” (knooppunt) van mensen, hun behoeftes en hun talenten en energie. Een plek waar je aan mag komen waaien, ook zonder duidelijk doel. Gewoon omdat je er altijd leuke mensen tegen komt. Bekende of juist nieuwe mensen. En je deel kunt voelen van de gemeenschap die samen wil werken. Zzp-ers, eenzame buurmannen, mama’s, klussers, poetsers, studenten, oma’s & opa’s, verveelde consultants, gestresste dinken…

Wat we feitelijk doen is beperkingen opheffen om samen te werken zoals die soms opgeworpen worden als je je begeeft in de wereld van loonverbanden, vacaturebanken en uitzendburo’s. Dit gaat ook niet per se om werken, maar om mensen bij elkaar brengen.

Dit is de meest fuzzy blogpost die ik ooit geschreven heb, maar ik ben zo blij!!

the NeighbourHub wordt een hangplek, maar het rondhangen doe je voor de gezelligheid, want elkaar vinden om opdrachten uit te wisselen doe je virtueel zonder tijd te hoeven investeren. Havenjongens 3.0

jun 302010
 

img_3997

Soms zijn er van die dagen dat het hard waait. Een overlijdensbericht, het vertrek van een vriend, ruzie. Dit was er zo eentje. Een situatie glipte door mijn vingers – voor de zoveelste keer liep een gesprek uit op ruzie. Geheel tegen mijn mores in zei ik tegen mezelf: vandaag hoef ik niet te werken. Laat maar even – dit is belangrijker. Tot mijn verrassing bleef het gebruikelijke schuldgevoel uit. Als een kind heb ik huilend het hoofd in de schoot van een vriendin gelegd. En toen zij weg moest ben ik naar de volgende vriend gegaan voor troost. We hebben geluncht op een stijger in de Maas. Zon, water, wind, ruimte en lieve woorden.
Met mijn batterij vol knuffels, “gezien zijn” en een gewassen ziel kon ik naar huis. Aan het werk – met zin en goede moed.

apr 192010
 

img_3510

April is een harde les. Nou ja: een les. Het eerste kwartaal heb ik vooral zo genoten van dit leven omdat het me toestond mijn eigen tempo te hervinden. Ik was als kind behoorlijk traag – snel afgeleid door de buitenwereld of juist door mijn eigen innerlijk. De buitenwereld gaf me duidelijk te verstaan dat het beter was om op te schieten. (Elke keer als ik Max tot spoed maan ben ik me hiervan pijnlijk bewust. Hij helemaal verdiept in het uitvinden van zijn eigen maillot-aantrek-methodiek; ik roffelend van ongeduld.)
Vraag me niet waarom maar in april ben ik weer gaan rennen. Er moest iets of ik wilde iets; ik weet het niet. In ieder geval heb ik met behulp van ambitie mijn gevoel van vrijheid grondig weten te saboteren. Met een spannende deadline (28 april) en het begin van een vakantie (1 mei) voor de boeg leek het me bovendien een goed idee om koffie, alcohol en nicotine een maand te laten.
Het aandeel chagrijnige dagen steeg tot 2010 record-hoogte, afgelopen vrijdag liepen drie uit drie afspraken de soep in en woensdag liet ik in een onbezonnen actie en tot mijn grote spijt Max’ haar kortwieken. Hallo! Waar zijn we mee bezig?
Gisteren kwam de kentering: met zondigen, maar dan precies genoeg. Ik gaf geld uit: van rondslingerend kleingeld kocht ik twee bioscoopkaartjes à vijftig cent voor mijn flirt en mijzelf, en bij de picknick nam ik een glas wijn.
Het was precies genoeg ["Taru Wo Shiru"] want ‘s avonds gaf de tango mij wat ik blijkbaar even moest voelen. Na de eerste stroeve dans dacht ik: en nu ga je traag wezen, je passen rustig afmaken, zelfs al denk je dat je achter de muziek aankomt. Het maakte een verschil van dag en nacht. Ik dacht: jeetje. Jeetje wat laat ik mij opjagen door wat ik denk dat mensen van mij willen. En wat is het fijn om pas verder te gaan als je er klaar voor bent.

mrt 062010
 

Zie de documentaire “Time for Change” van Bregtje van der Haak (VPRO Tegenlicht).

“Can we live without capitalism?” – Enric Duran: “we can easily do without banks. Just stop trusting them, and start trusting the people you live with…”

Via de GeluksBank helpen mensen elkaar gratis, via Internet.  – Birgit Tolmann: “We started the bank of Happiness because everything is so expensive. But their are plenty of peopl who want to do things for free.”

De Islamitische munten dinar en dirham zijn waardevast. – Said Zaimi: “1500 years ago, one dinar equalled to head of goats. Today (…) you can buy two heads of goat with one dinar.”

Manuel Castells: “People try to change their lives, without going through the mediation of politics. (…) It is a new economic culture of do it yourself, organise it yourself and don’t give up the value of your life for the value of your stocks.”

Peter Sloterdijk: “Stellen Sie sich vor dass alle Steuern die der Staat einnimmt, nicht mehr durch Zwang eingenommen werden, sondern freiwillig bezahlt werden. (…) Dabei wuerden genau dieselbe Betraege bezahlt (…). Und dann wuerden naehmlich die Geber mit einem mal sich dafuer interessieren was mit ihrem Geld passiert.”

jan 262010
 

Een experiment heeft alleen maar zin als je er van leert: je observeert wat er anders gaat, en in hoeverre dat anders gaan relevant is voor de aanleiding tot je experiment. Sommige dingen gaan anders, maar da’s waarschijnlijk toeval (Max vindt mij momenteel nogal stom), of het is geen toeval en relevant (ik ervaar minder haast bij de dingen die ik doe), of het is geen toeval maar niet zo heel relevant. Over dat laatste gaat deze post.

Sinds 1 januari lukt het me ineens om mijn mobiele telefoon op te nemen.

Jarenlang ging het als volgt: de telefoon ging, en ik begon door huis te rennen of te graven in een tas, ritsjes los te ritsen, dat werk. In ieder geval hield de telefoon steevast op met rinkelen, exact op het moment dat ik op het groene knopje drukte. Daarop volgde dan een scheldtirane tegen de Telfort, die ik ervan verdacht met opzet zo’n korte tijd tot de voicemail te hanteren, omdat ze er meer aan verdienen als klanten hun vrienden terug moeten bellen. Direct terugbellen is kansloos, omdat de beller net geheel ongewenst tegen jouw voicemail zit te praten; <ding!, ding!, ding!>. Bon – op mysterieuze wijze is deze routine nu doorbroken.

Wat doe ik anders? Omdat ik mensen van mezelf niet mag terugbellen, zorg ik er voor dat ik mijn telefoon op grijpafstand heb. Tja. Als je maar wil, hè.

[Overigens zit ik nog te vlassen op een page voor deze blog met stellingen over mijn experiment - de meer relevante lessen.]

jan 052010
 

Dinsdag

Blij en ontspannen thuisgekomen van mijn eerste middag in de biologische winkel – we gaan een zaterdagochtendcafé organiseren. Er waren een paar dingen te overleggen: inrichting, hoe we aan spullen komen, hoeveel willen we renoveren, het eerste drukwerk in de huisstijl…

Daarna voelde het goed om gelijk daar te blijven en met een collega verder puin te ruimen: spijkers trekken, kasten uitmesten, deurkozijnen schrobben…

(Zo’n spontaan besluit is niet tekenend voor mij: ben niet zo’n ster in snel schakelen. Beetje autistisch? Wil altijd graag weten wat er gaat gebeuren, de komende uren en dagen. Maar het gebeurt nu vaker dat ik ook bij een plotseling opkomende keuze weet wat ik wil.)

Die uurtje waren senang: ik ben niet wars van klussen, maar met zo’n gaaf doel voor ogen is het een feest. En toen ik er tabak van had, ben ik gestopt… het was ook al tegen vijven, maar toch: het voelde echt anders dan wanneer je uren of een vastomlijnde dienst afgesproken hebt.

De “mater” van de winkel vraagt of ik een kaneelnotenbrood mee wil: ja! De koning te rijk loop ik naar mijn fiets: ik geniet van alles wat ik krijg, omdat ik geen extra’s verwacht, en alles een verrassing is.