jan 252011
 

Zoveel werk, zoveel mensen…
Vanmiddag zat ik met Max bij het UVW. Al bij het parkeren van de fiets begon het: ik zie een jongen op zijn brommer stappen en vraag me af hoe ik me zou voelen als ik hier zou komen omdat ik werkeloos ben. Had prima gekund: een vrouw van midden dertig met verwarde haren en een slobberbroek, kind bij zich. Waarom ben ik zo opgelucht dat ik hier werk kom brengen in plaats van halen?
Binnen mogen we wachten tussen vrolijk gekleurde maar geheel geblindeerde hokjes. Het gevoel “gelukkig ben ik hier niet voor mezelf” houdt aan.
De aanleiding van mijn bezoekje is dat er wellicht, op termijn, ruimte ontstaat voor een werkervaringsplek in buurtcafé “the NeighbourHub”, resultaat van een van mijn pro deo projecten.
De jonge vrouw van het UVW vind ik subiet lief en oprecht; haar werk een tragische uitwas van onze maatschappij… “veertig procent van onze cliënten kan niet meer werken door een psychische oorzaak”; “sommige van mijn collega’s hebben een case-load van honderd mensen”; “we hebben een dringend tekort aan geschikte werkervaringsplekken”…
We kijken elkaar aan en verbazen ons gezamenlijk over de moeite die het kost om “baanongeschikte” maar werkwilligen, nee werk-”behoeftigen” en werk aan elkaar te koppelen.
Dat grijze gebied tussen de glanzende carrière en uitgebrand thuiszitten, daar wil ik iets maken. Daar is ruimte voor samen verder, voor helpen, leren, rolmodel zijn, ruilen, uitproberen en je veilig voelen. Werkeloosheid bestaat niet.

dec 282010
 

“Een bijstandsmoeder kan dit niet doen.”

Waarom wordt ik zo nijdig als ik dit hoor over mijn experiment? Overal ontmoet ik bewondering en nieuwsgierigheid, dus ja: ik ben verwend met positieve aandacht. En ja: ik wil ook openstaan voor kritiek. En inderdaad: een bijstandsmoeder zal het zwaar hebben met het realiseren van een dergelijk experiment.

Ik ben natuurlijk geraakt uit gevoelde miskenning: ik heb me een slag in de rondte gewerkt om dit jaar zo vorm te geven dat het in principe voor elke Nederlander doenlijk zou moeten zijn. Ik heb mezelf een soberheid aangemeten die me slagkracht en focus gaf, maar die de meesten zou afschrikken.

Maar vooral wordt ik nijdig als mensen liever wegkijken dan nadenken.

Want de vraag achter de sneer is (denk ik): wat is het essentiële verschil tussen een bijstandsmoeder en Carolien? Carolien is moeder, alleenstaand maar niet alleenopvoedend. Carolien was gewend aan een inkomen van ongeveer vijftienhonderd Euro en lage woonlasten (zeg vierhonderd Euro).

Maar het verschil zit’m niet in de materie, maar in de angst. Angst om het eind van de maand niet te halen, angst om je kind te kort te doen. Angst voor buitensluiting, stigmatisering. Angst om van geen betekenis te zijn. Een moeder, ingebed in een eigen netwerk, behept met een overtuigd moederschap en zich bewust van haar kunnen en van haar betekenis voor de mensen om haar heen; die vrouw zal met vlammend allure iets uithalen zoals eenjaarzondergeld.

De bewering kwam van dichtbij, zoals altijd met verraad. Maar vergeef je minnaars en je zusters voor die enkele keer dat ze achter je rug spreken. Uiteindelijk heb je aan jezelf de zwaarste dobber. Mijn nijd komt uit mezelf, uit onzekerheid die alleen maar vraagt: ben je werkelijk trouw aan jezelf?

sep 222010
 

img_5097

September heeft ramp-potentieel. Mijn huis is een puinzooi, ik pas niet meer in mijn broeken (wie denkt er nog dat zonder geld ook zonder eten is?), ben sinds vorige week weer in therapie en ik fantaseer over hooghartige mails aan weigerachtige leidinggevenden. Ondertitel: teveel projecten vragen tegelijk om aandacht. Per 1 october stop ik met lesgeven op de sportschool. Omdat ik bij Max wil zijn, maar onwillekeurig reken ik me rijk met een paar extra uren achter de laptop. Minder werken om meer te werken. Ik moet glimlachen ondanks mezelf. “Humor is wo man trotzdem lach’”.

Het goede nieuws is dat mijn droomproject “the NeighbourHub” in een stroomversnelling is geraakt: het idee werd sowieso al gedragen en toegejuicht door de hele Hub community maar nu we de combi gemaakt hebben met een galerie en jazzpodium is er geen houden meer aan. Gisteren de ontwerpvarianten besproken en taart bij de koffie om alvast in de stemming te komen. Samen wordt alles leuker…

http://rotterdam.the-hub.net/public/neighbour%20hub.html

jul 292010
 

Phew. Gedurfd. Bij Gruenaeugig (de biologische winkel hier om de hoek) kreeg ik alvast wat kiwi’s en bananen mee en het aanbod om de volgende ochtend langs te komen, als de eigenaresse er ook zou zijn. Fruit voor Max. Nu wachten op de vriend die ons zijn fiets gaat lenen… ik voel me kwetsbaar. Gelukkig morgen al afspraken met vrienden.

jun 302010
 

img_3997

Soms zijn er van die dagen dat het hard waait. Een overlijdensbericht, het vertrek van een vriend, ruzie. Dit was er zo eentje. Een situatie glipte door mijn vingers – voor de zoveelste keer liep een gesprek uit op ruzie. Geheel tegen mijn mores in zei ik tegen mezelf: vandaag hoef ik niet te werken. Laat maar even – dit is belangrijker. Tot mijn verrassing bleef het gebruikelijke schuldgevoel uit. Als een kind heb ik huilend het hoofd in de schoot van een vriendin gelegd. En toen zij weg moest ben ik naar de volgende vriend gegaan voor troost. We hebben geluncht op een stijger in de Maas. Zon, water, wind, ruimte en lieve woorden.
Met mijn batterij vol knuffels, “gezien zijn” en een gewassen ziel kon ik naar huis. Aan het werk – met zin en goede moed.

mrt 072010
 

Joep Dohmen (2008, p. 131) over Friedrich Nietzsche:

“Hij streed voor een authentieke stijl van leven die door de moderniteit weliswaar mogelijk is geworden, maar tegelijkertijd in de kiem dreigt te worden gesmoord.”

We schrijven hier einde 19de eeuw, maar deze paradox heeft niets aan actualiteit ingeboet. Mij fascineert het dat vrijheid blijkbaar zo lastig te omarmen en uit te nutten is. En dan triomfeert het “slaafse leven”, in Dohmen’s woorden:

“Slaaf is degene die het leven niet durft te nemen zoals het werkelijk is: onzeker, met wisselende kansen, doortrokken van lust en pijn, boordevol toeval en noodlot, en hoe dan ook eindigend met de dood.”

Is het daarom zo moeilijk? Is er daarom moed voor nodig om je vrijheid te nemen? Over de weg van minder weerstand:

“De slaaf conformeert zich aan de regels van de groep en verdwijnt in de massa. Hij duldt geen inmenging en weigert zijn onzekerheden toe te laten.”

Referentie:

Joep Dohmen (2008). Het Leven als Kunstwerk. Rotterdam: Lemniscaat.

feb 192010
 

Kort na middernacht, de laatste twee hangen op de bank aan het einde van de donderdagse dinner-party:

Marten: “Gaat het goed met je?”
Caro: “Ja, ik ben blij. Maar de grootste uitdaging zit toch tussen mijn oren. Niet in het praktische… Jij weet zelf – zo jong als je bent – hoe het is om zelfstandig ondernemer te zijn.”
Marten: “Ja. Fucking scary.”
[We lachen.]

Referentie:

Erich Fromm (1941). “Escape from Freedom”. New York: Holt, Rinehart & Winston.

Zie voor een toelichting van zijn denken:

http://de.wikipedia.org/wiki/Erich_Fromm

of

http://en.wikipedia.org/wiki/Erich_Fromm

jan 042010
 

Maandag

Ik werd vanochtend wakker en wist dat ik er een harde dobber aan zou hebben om mezelf rustig te krijgen. Mijn verhouding met werk, met me verantwoordelijk voelen is op traditioneel-Calvinistische wijze getroebleerd; zie daar de persoonlijke aanleiding tot dit experiment. Het is niet leuk om op de eerste dag van het jaar waarin je jezelf hebt beloofd je droom te leven, wakker te worden met een zwaar hart. Het is zelfs ergerlijk als een beginpunt dat je met liefde en zorg ‘becontempleerd’ hebt je toch bruut overvalt.

Maar ik ken mezelf. Ik was er zelfs op voorbereid; ik had me op het hart gedrukt dat deze eerste week moest gaan over structureren, opruimen, en sporten.

Ik stond vroeg op – vroeg genoeg om aan een pilates les deel te nemen, ging hardlopen, en kwam grijnzend van de endorfine – sneeuw en ijzel ten spijt – weer thuis. Dankbaar voor mijn herwonnen lichthartigheid. Rustig genoeg om te doen wat er gedaan moest worden voor duurzame tevredenheid: een traffic schema opzetten en bloggen.

Als je jezelf een jaar vrij hebt gegeven om te doen wat je belangrijk vindt, dan wil je niet meer dealen met oude hang-ups; die had je immers de loef afgestoken. Je wil flow. Maar oude hang-ups zijn ook niet van gisteren, dus die nestelen zich gewoon in de nieuwe situatie, alsof er niks aan de hand is. En jij trapt erin. Tenzij je rustig blijft, en wacht tot de storm overwaait.

Nu wordt er geblogd, of ik me durf over te geven of niet. Een kwestie van de eerste zin schrijven…

Het ‘complete’ citaat:

All you have to do is write one true sentence. Write the truest sentence you know.”

http://www.writedesignonline.com/assignments/truesentence.html