jan 252011
 

Zoveel werk, zoveel mensen…
Vanmiddag zat ik met Max bij het UVW. Al bij het parkeren van de fiets begon het: ik zie een jongen op zijn brommer stappen en vraag me af hoe ik me zou voelen als ik hier zou komen omdat ik werkeloos ben. Had prima gekund: een vrouw van midden dertig met verwarde haren en een slobberbroek, kind bij zich. Waarom ben ik zo opgelucht dat ik hier werk kom brengen in plaats van halen?
Binnen mogen we wachten tussen vrolijk gekleurde maar geheel geblindeerde hokjes. Het gevoel “gelukkig ben ik hier niet voor mezelf” houdt aan.
De aanleiding van mijn bezoekje is dat er wellicht, op termijn, ruimte ontstaat voor een werkervaringsplek in buurtcafé “the NeighbourHub”, resultaat van een van mijn pro deo projecten.
De jonge vrouw van het UVW vind ik subiet lief en oprecht; haar werk een tragische uitwas van onze maatschappij… “veertig procent van onze cliënten kan niet meer werken door een psychische oorzaak”; “sommige van mijn collega’s hebben een case-load van honderd mensen”; “we hebben een dringend tekort aan geschikte werkervaringsplekken”…
We kijken elkaar aan en verbazen ons gezamenlijk over de moeite die het kost om “baanongeschikte” maar werkwilligen, nee werk-”behoeftigen” en werk aan elkaar te koppelen.
Dat grijze gebied tussen de glanzende carrière en uitgebrand thuiszitten, daar wil ik iets maken. Daar is ruimte voor samen verder, voor helpen, leren, rolmodel zijn, ruilen, uitproberen en je veilig voelen. Werkeloosheid bestaat niet.

  One Response to “Bij het UVW”

  1. Ik volg je blog al een tijdje en vind dit wel zo’n ontroerend stukje tekst. Dank je wel dat je zoveel deelt, want ik kan het me steeds meer en beter voorstellen. Ik hoop dat ze gauw een mooie match vinden!

    Groet
    Ronja

 Leave a Reply

(required)

(required)

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>