jan 032011
 

Maandagmiddag half zes. Het is de eerste maandag van de eerste maand van het jaar. Maandagen zijn niet m’n sterke punt. Ik denk nog: “het lijkt wel of ik uit een veilige cocon stap”. Want we zijn op weg naar de Albert Heijn. Niet puur voor de lol: de koelkast is leeg, de biologische winkel dicht, en er komt een vriend eten. Ik, zelfbenoemd culinaire restjeskonining en slowfood adept, begeef me in de betegelde wereld van eindeloze plasticverpakte keuzes.
Voor ik verder ga: weet dat ik een ontspannen ouder ben. Ik heb wel eens medelijden met omstanders die moeten toezien hoe Max en ik het Rotterdamse verkeer trotseren – ieder op zijn eigen fiets welteverstaan. En tijdens Singeldingen in het park of op het pleintje voor de An-Dijvie zoekt-ie het maar lekker zelf uit. Hij voelt en hoort me op perrons, parkeerplaatsen en kades. Maar verder is er maar weinig dat ik echt bedreigend vind.
Ik weet niet of het kwam door mijn korte nachten tijdens de vakantie, mijn eisprong of de sliert politiewagens die de afgelopen week het Mathenesserplein afzoomde. Maar toen ik naar de pinautomaat liep (portemonnee vergeten) en een blik achterom wierp naar het rooie petje van een treuzelende Max dacht ik “loop terug, loop nu terug. Dit keer niet hem uit het oog verliezen”.
De pinautomaat dee’ eerst alsof het hem alleen om de uitgifte van twintigjes ging maar eigenlijk viel er voor mij helemaal niks te pinnen. Al bij de kassa’s riep ik zijn naam. In de drie minuten daarop nog een keer of veertig. Keihard. Om me heen een zee van verschrikte gezichten, maar geen jongetje van een meter hoog met een bruine jas en een rood petje. Voor het eerst van mijn leven was ik blij met de security jongens.
“Kom maar, hij is binnen.” Hij was de winkel ingelopen. De winkel ingelopen en had me niet horen roepen; leeuwinnegebrul maakt geen schijn van kans in de akoestiek van een supermarkt om kwart voor zes. De bedrijfsleider was zelf moeder, we mochten bijkomen in haar kantoor, met een flesje water. Max was gelijk gefascineerd door de bewakingsmonitoren.
Call it a cocoon crash, call it what you will. Ik weet waar ik geweest ben, een jaar lang, ik weet wat ik gemist heb. Maar ik weet ook wat ik wil missen. Ik wil de ruis buiten houden. Gaat dat lukken in deze Efteling van Euro’s?

 Posted by at 19:33

 Leave a Reply

(required)

(required)

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>