aug 062010
 
Loana Carlotta. Zeven weken. Misschien wel het eerste kindje sinds Max waarover ik me heel ontspannen durf te ontfermen. Zou ze het voelen?

Ik fiets achter een pak appelsap. Het pak appelsap – gewoon, niet bio, in Tetra verpakt – zit in de fietstas van een meneer die blijkbaar net boodschappen heeft gedaan want er puilen nog meer spullen uit zijn bruine fietstassen. En ik hoor mezelf denken: “wat ongezellig.” Ongezellig? – Ja, zo’n supermarkt waar je de mensen niet kent en ook geen idee hebt waar de spullen vandaan komen laat staan wie ze gemaakt hebben. Zij kennen jou niet, geen idee wat je doet voor de kost en of je in de buurt woont of 672 km verderop.

Ik lees de Süddeutsche Zeitung (van 6 Augustus). In een artikel over geborgenheid wordt Hans Mogel (Universiteit Passau) geciteerd: “Ich habe in den letzten Tagen buddhistischen Mönche getroffen, die keine Frau haben, keine Familie, die nur Reis essen – aber sie fühlen sich geborgen.” En ik denk “alleen rijst is sober. Maar hij weet wel wie hem de rijst gegeven heeft, en wie hem voor hem heeft gekookt”. Maar goed, Mogel zou de geborgenheid van de monniken herleiden tot hun meditatieve levenshouding en niet tot een of ander slowfoodconcept.

Ik weet waar mijn eten vandaan komt. Ik heb een relatie met de mensen die mijn bron zijn en dat vind ik een prettig gevoel. Het heeft mij geborgenheid; ik hoor een beetje bij hen, en ze zullen me niet zomaar in de steek laten. Onwillekeurig vraag ik me af hoe het zou zijn als mensen weer trouwer zouden zijn aan bepaalde winkels. Als het op de een of andere manier normaal zou zijn de boodschappen maar bij een of twee winkels te doen. Natuurlijk weerspreekt dat onze huidige standaards van vrije keuze maar toch. Het lijkt mij een stuk gezelliger.

"Der Mensch lebt nicht vom Brot allein" Een toevalstreffer op deze dag.

img_4416

  One Response to “Een anoniem pak appelsap”

  1. Mogel doet moeilijk op zijn Duits. Het gaat er om dat we niet onze omgeving als gebruiksvoorwerpen zien. De dominante visie in onze samenleving is hoe kunnen we waarde ontrekken uit mijn omgeving, uit relaties, de natuur etc.
    Beter is te investeren in onze omgeving, andere mensen, relaties, de natuur … De monniken zijn gelukkig niet omdat ze mediteren, maar ze mediteren om te leren hun omgeving meer te waarderen. Geluk is een toevallige maar welkome gevolg.
    Zo bezien is trouw zijn aan een winkel een mooie concept: een bedrijf dat investeert in zijn omgeving mag je belonen met trouwe clanditie. Zo investeren we in elkaar.

 Leave a Reply

(required)

(required)

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>