mei 292010
 

img_3873

Zaterdagochtend, tegen negenen. Max en ik fietsen naar de biowinkel om onze wekelijkse café-dienst waar te nemen. Ik heb weer eens een idee: zo’n mooi groot houten bord buiten met zwarte schoolbordverf. Want we zitten vlak bij de loop van een drukke winkelstraat. “Een klant heeft ons LETS-punten gegeven, misschien zit daar iets in de database?” Maar Fred weet het: “hiernaast heeft een buurman zo’n ding in de tuin staan…” Ik sta op de patio al over de heg te gluren: “RUNDERGEHAKT 2,75” staat er in roze letters op. Het bord ziet er behoorlijk verregend uit. Perfect: waarschijnlijk heeft de buurman mentaal afscheid genomen van zijn klapbord.
Ik loop de winkel uit en sla de hoek om: naast de wasserette zit een Turk met grillkippen. “Hoi, ik ben van de biologische winkel en ik zoek zo’n bord als u in de tuin heeft staan…” Hij kijkt op van zijn koffie, verbaasd en met lachende ogen. Door een gangetje met nieuwe tegels, vooroorlogs terazza en de lucht van koud vlees lopen we naar achter. Daar staat het. Kapot aan één kant maar “van niets naar iets is my middle name” dus het bord gaat mee.
Een kwartier later pronkt het schoon en heel op de winkelstraat: “15 stappen naar cappucino en verse muntthee”.
En omdat onze nieuwste collega (Dunja gaat elke maandagmiddag natuurgeneeskundig consult houden) bij haar “sollicitatie” zelfgebakken taart meebracht is het bedankje zo gedaan: met een puntje appelcake op een bordje. Max komt mee.
Als ik ‘savonds thuis komt ligt er een zakje in de brievenvanger: zo’n maismeelzakje uit de winkel, met drie nogal onbiologische chocolade repen erin. En een briefje eraan. Het duurt tot bovenaan de trap voor ik de puzzel opgelost heb. Dan moet ik er van glimmen.

 Leave a Reply

(required)

(required)

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>