nov 302010
 

img_5926
Na de taai taai overdose tijdens de “precycle” Sinterklaas” (“we hebben allemaal wel van die cadeautjes gekregen waar anderen veel gelukkiger van worden”) hadden we toch een zekere pepernoot-verslaving opgebouwd… dan maar zelf aan het nootjes rollen geslagen.
Sowieso vind ik veel van wat ik doe voor of met Max leuker geworden zonder geld:
- oppas regelen zonder geld: leuker (ruilen met de buren);
- kleertjes en speelgoed zonder geld: leuker (krijgen van en weggeven aan vrienden en collega’s)…
… wat heb je nog meer voor extra’s nodig voor een vierjarige? Ach ja!: flexibele werktijden… [grijns].

nov 302010
 

I think this financial crisis is a very good wake-up call for the rest of the world. The reason this continent hasn’t been affected as badly as the rest of the world is that we don’t have that culture of borrowing. African culture is, if you can afford something, you buy it. You pay cash and you buy it.
Salim Amin in “Futures of Technology in Africa” (Jasper Grosskurth, 2010, p. 129).

nov 252010
 

wordleRAvB

Aan het begin van het eerste college van de reeks “Psychologie van de gebouwde omgeving” vroeg ik aan de studenten: “waarom zit je hier? Wat kom je halen?” Met hun motivaties (“ik wil leren hoe ik een fijn plein kan ontwerpen”; “kan en mag ik sturen of manipuleren?”) ging ik aan de slag. En van mijn analyse maakte ik een “wordle”.
Anders kijken, het begin van alle leren.

PS. Mijn onderwijsactiviteiten horen wel en niet bij mijn jaar: Ik benaderde de academie omdat ik zin had om met die materie (architectuur en stedenbouw) en op die plek (Heijplaat, de RAvB) te werken. Maar ik heb nooit echt een ruilgesprek gevoerd.

nov 252010
 

Grazia

Ik ben gevraagd voor een interview & fotoshoot in de Grazia! [schater] Misschien naar aanleiding van het artikel door Sacha Kester in Volkskrant Banen… “Hard werken en niks verdienen”: de  nieuwswaarde voor een Grazia-lezer moet nog even tot me doordringen, geloof ik.

nov 222010
 

img_5805

The NeighbourHub is open… Samen met de eerste expositie en de cultuurscout van Delfshaven deden we de aftrap. Honderd blije mensen vulden de ruimte waar ik mijn hart ingestopt had… Kun je voorstellen dat ik zondagavond in de ban was van het mysterie “leven”?

nov 152010
 

“Ik ben net 20 maanden in Indonesie geweest.”

Als mijn opdrachtgever (voor volgend jaar, voor geld, voor iets wat ‘zomaar’ is ontstaan) vertelt dat hij het tot leefregel verheven heeft om elke twee jaar werk af te wisselen met een jaar vrij, weet ik dat het met onze relatie wel goed gaat komen.

“Gewoon, om een boot te bouwen. Ik heb altijd al iets met zeilen gehad.”

Als je twee jaar werk en een jaar vrij neemt dan dwingt dat tot keuzes maken: je kiest een bijzonder doel voor je kostbare vrije tijd, je maakt dat je je klus klaart in de werkperiode die je afbakende. Het geeft een ritme aan je leven waar we allemaal naar verlangen: inspanning en ontspanning, dagen en nachten, weken en weekenden, restrictie en vrijheid. Balans.

nov 132010
 

Anne stapt eruit. Ze stopt met werken. Anne is één van mijn zaterdagochtendklanten bij de An-Dijvie (serendipiteit: de An-Dijvie heeft zich voor mij ontpopt tot bron van ontmoetingen met interessante mensen; interessant ook voor m’n andere projecten. De creatieve crème van Delfshaven komt er. Biologische winkel als netwerk-plek.)

Anne is lief en Anne neemt de tijd voor haar koffie verkeerd met honing. Dus biecht ik bij haar: “ik merk dat, zelfs nu ik bezig ben met mijn droom-project, ik in dezelfde paniek kan geraken als vroeger… de frustratie is weg, maar de emoties blijven. Blijkbaar hoort het ook bij mij om mezelf steeds weer onder druk te zetten…” Anne verstaat me en zegt: “weet je, je kunt jezelf verliezen in de berg dingen waarvan ze bijdragen aan je doel. Maar je mag er ook op vertrouwen dat jouw energie al genoeg is. Laat het maar gebeuren.”

Pause, breathe and be still. Nog acht dagen te gaan tot de opening van the NeighbourHub.