aug 302010
 

img_4671

Ooit trof ik een man die me het belang van het woord ‘eigenlijk’ bijbracht. “Eigenlijk is onzin, zelfverlakkerij. Of je wilt iets, of je wilt het niet.”

Leef maar eens een jaar zonder geld, dan kom je achter veel ‘eigenlijksen’. Je komt er achter wat je ‘eigenlijk’ wil. Omdat geld een barrière kan worden om te doen wat je echt wilt: soms weerhoudt het gebrek eraan je te doen wat je wil (of geeft je tenminste een goed excuus om niet uit de veren te komen), maar vaker maakt geld dat het makkelijker is (omdat je er genoeg van hebt) om een surrogaat te kopen.

Surrogaat. Dat brengt me terug bij de koffie. Iets wat ik heel heel heel graag dee’, was in de stad ergens neerstrijken voor koffie met appelgebak. Met Max, sinds hij er is. Ultiem gezellig. Dacht ik. In 2010 doe ik dat niet meer (tenzij iemand me tracteert). Dus als ik zin heb om te koffieleuten ga ik naar iemand toe. Een vriend. De An-Dijvie. Singeldingen. Ergens waar ik mensen ken. En ik realiseer me: dat is wat ik eigenlijk wil. Het ging helemaal niet om die appeltaart: ik wilde onder de mensen zijn, en de V&D restauratie was een makkelijk maar beetje troosteloos surrogaat. Eigenlijk.

aug 282010
 

img_4755

Landzicht is een idylle… Zoekt U “duurzaam” meets “Home & Garden” meets “liefdevol” meets “gastvrij” meets “vrijdenkend”… Ik overdrijf echt niet! Op hun nazomermarkt heb ik samen met twee vriendinnen van de boerin en afgelost door hun dochters van tien tot vier koffie, thee en hemelse zoetigheden staan verkopen; we hebben ons geen moment hoeven vervelen. Onder deze boom. Daarna nog een rondje over het land, bloemen plukken voor ‘savonds, voor een jarige vriendin… Misschien omdat ik als kleuter mijn schommel en mijn glijbaan in een bongerd had staan maar m’n hart gaat dan langzamer kloppen en ik denk: een tuin met een fruitboom; beter wordt het niet.

http://www.groentenabonnement.nl/

aug 272010
 

Vrijdagavond, Skypen met een vriend in Berlijn. Max’ tweede schoolweek zit erop en hoewel ik mezelf beloofd had dat ik pas in september weer voluit aan het werk zou gaan voelde zelfs het rustig voorbereiden van wat er deze herfst en winter komen gaat als druk. Maar toch, in tegenstelling tot april, mei, juni, juli… voel ik dat ik weer mijn eigen tempo kan herpakken. Ik vertel dat dat zo’n grote uitkomst is van dit jaar, dat ik een langzaam kind was, maar van mijn omgeving begreep dat dat niet zo gewenst was, en dat ik mezelf geleerd heb om op te schieten. Ralph reageert:  “aha, dus Slow Food is okay, maar Slow Carolien niet…” We grinniken.

img_4733

A propos slow food: vrijdagmiddag verzorgde ik een lunch voor een creatieve sessie door een coach; een wederdienst voor een sessie.

aug 162010
 

img_4588

Max is vandaag precies vier jaar oud. En het schooljaar begon. In het allernieuwste schoolgebouw dat Rotterdam op dit moment rijk is – een gerenoveerd kleuterschooltje. En Papa en Mama hebben hem samen naar school gebracht. Wat een dag.

Aan de ontbijttafel lag zijn cadeau te wachten. Papa is van het trutten, Mama van de stoere belevenissen. Dus zijn capriolen met het oude skateboard van z’n vriendje’s Papa konden niet zonder gevolgen blijven. En net als met de fiets ging het heel makkelijk: binnen 24 uur een enthousiaste reactie op een rondmail. Max erfde het skateboard van Max, zoon van onze directie-secretaresse.

 Posted by at 21:38
aug 062010
 
Loana Carlotta. Zeven weken. Misschien wel het eerste kindje sinds Max waarover ik me heel ontspannen durf te ontfermen. Zou ze het voelen?

Ik fiets achter een pak appelsap. Het pak appelsap – gewoon, niet bio, in Tetra verpakt – zit in de fietstas van een meneer die blijkbaar net boodschappen heeft gedaan want er puilen nog meer spullen uit zijn bruine fietstassen. En ik hoor mezelf denken: “wat ongezellig.” Ongezellig? – Ja, zo’n supermarkt waar je de mensen niet kent en ook geen idee hebt waar de spullen vandaan komen laat staan wie ze gemaakt hebben. Zij kennen jou niet, geen idee wat je doet voor de kost en of je in de buurt woont of 672 km verderop.

Ik lees de Süddeutsche Zeitung (van 6 Augustus). In een artikel over geborgenheid wordt Hans Mogel (Universiteit Passau) geciteerd: “Ich habe in den letzten Tagen buddhistischen Mönche getroffen, die keine Frau haben, keine Familie, die nur Reis essen – aber sie fühlen sich geborgen.” En ik denk “alleen rijst is sober. Maar hij weet wel wie hem de rijst gegeven heeft, en wie hem voor hem heeft gekookt”. Maar goed, Mogel zou de geborgenheid van de monniken herleiden tot hun meditatieve levenshouding en niet tot een of ander slowfoodconcept.

Ik weet waar mijn eten vandaan komt. Ik heb een relatie met de mensen die mijn bron zijn en dat vind ik een prettig gevoel. Het heeft mij geborgenheid; ik hoor een beetje bij hen, en ze zullen me niet zomaar in de steek laten. Onwillekeurig vraag ik me af hoe het zou zijn als mensen weer trouwer zouden zijn aan bepaalde winkels. Als het op de een of andere manier normaal zou zijn de boodschappen maar bij een of twee winkels te doen. Natuurlijk weerspreekt dat onze huidige standaards van vrije keuze maar toch. Het lijkt mij een stuk gezelliger.

"Der Mensch lebt nicht vom Brot allein" Een toevalstreffer op deze dag.

img_4416

aug 032010
 

img_4344

Ik moet mezelf inprenten dat dit jaar een experiment is, en geen weddenschap. Ik heb geld uitgegeven. En dit keer niet op een manier die goed te praten is met “dit mag kijk maar naar mijn lijstje van principes”. Nee: ik stond met Max bij een speeltuin in Berlijn, Kreuzberg, en ben gewoon gezwicht. Ik had gewoon geen zin meer om streng te zijn. Het viel me te zwaar, ver van huis, na een week vol emoties, afhankelijk van tracterende vrienden en donerende bio-winkels. Ik wilde gewoon koffie voor mezelf en iets lekkers voor Max. Mezelf kunnen verwennen, me veilig en ontspannen voelen.

Later die dag, zelfde speeltuin, dit keer met de vriendin die daar in de straat woont, met haar zoontje iets ouder dan Max. Ik heb het met haar niet gehad over mijn “leven zonder geld” (“Het is net als met wonen op een woonboot; soms vertel je het gewoon niet, omdat je even geen zin hebt in de reacties”. Dank je Rineke van Sander’s Geluk). “Zeg, wie waer’s wenn ich Euch auf’ Eis eilade?” Een losbarstende hoosbui zet er nog wat vaart onder en met veel genoegen laat ik iedereen bestellen.

Is nu het hek van de dam? Nee, het is vakantie.

 Posted by at 21:53