jul 312010
 

Met het houten kistje achterop fiets ik van Gruenaeugig naar huis. Ik voel de deemoed van een aalmoezenier: ik heb het gekregen, en er niks voor teruggedaan. Zo hard als ik altijd roep “nee nee we hoeven niet altijd te ruilen; ‘what goes around comes around‘ is het principe…” voel ik me nu behoorlijk ongemakkelijk.

Onze buit: veel druiven en kiwi’s, twee halve broden en een stokbrood, en een set groenten that got Borscht written all over it. Ik ben blij. Gelukkig passen we samen met een stel op het huis hier. Ik kook gewoon een grote pot soep, zet de druiven op tafel en voel me minder schuldig over het leunen op vrienden, deze week. What goes around comes around.

 Posted by at 19:04
jul 302010
 

Wegens hier geen vaste lijn is de afspraak met de fiets-leen-vriend in de soep gelopen. Er is nog geen brood in huis dus ik heb Max vanochtend een groot bord pasta voorgezet. De dame van Gruenaeugig moet me teleurstellen: het is rustig in de winkel dus ze zou niet weten wat ze mij te doen zou moeten geven… en er word al met meerdere leden (het is een inkoopvereniging) op basis van ruil gewerkt. Super dus. Ik moet mezelf inprenten dat deze expeditie een extraatje is en ik er niet van afhankelijk ben… ander ga ik het straks nog eng vinden. Irena verwijst me door naar Biotopia in de Wrangelstrasse. Blozend doe ik voor de derde keer mijn verhaal. Weer krijg ik een lach en geen frons, zoals ik eigenlijk verwacht. Ik mag maandag terugkomen, want dan kan ze overleggen met haar zakenpartner. “Kun je ook schilderen?”

 Posted by at 10:56
jul 292010
 

Phew. Gedurfd. Bij Gruenaeugig (de biologische winkel hier om de hoek) kreeg ik alvast wat kiwi’s en bananen mee en het aanbod om de volgende ochtend langs te komen, als de eigenaresse er ook zou zijn. Fruit voor Max. Nu wachten op de vriend die ons zijn fiets gaat lenen… ik voel me kwetsbaar. Gelukkig morgen al afspraken met vrienden.

jul 292010
 

Max en ik zijn in Berlijn. Zijn Papa nodigde ons uit om (samen met een bevriend gezin) mee op vakantie te gaan. En toen bleek dat de Oostzee een bestemming kon zijn riep ik gelijk: “als we dat doen plak ik er een week Berlijn aan vast!” Ik heb hier gewoond, tien jaar geleden. Beschik nog steeds over een functionerend sociaal netwerk.

Na twee nachten in het Adlon (Max’ Papa houdt ervan de contrasten met mijn experiment vet aan te zetten) zijn we nu op onszelf. Passen op het huis van een bevriende collega. Zometeen gaan we naar de biologische winkel hier om de hoek. Poe-aah spannend; nog nooit zo onvoorbereid op een ruil aangestuurd.

jul 192010
 

dia positief oscar-van-rompay-leon-voorberg

[foto: bewerkt van jaapvanheusden.nl]

Gisteren “Win/Win” gezien, in het Ketelhuis. Hij stond tijdens het Filmfestival op mijn verlanglijstje als Eerste Film Over De Kredietcrisis, maar het kwam er niet van. Enfin, mijn tweede kans. De film was een teleurstelling (beetje langzaam samenraapsel van clichés over het leven op de beursvloer) maar ik vond er wel een mooie scene over “hoe beursjongens afreageren” (behalve bij de hoeren): op een speedboot. “Wil je even? Toe maar…” Met een kleine voetbeweging ben je de koning van de waterspiegel. Hoe anders is dat met zeilen, waar je je eerst kundig en nederig moet tonen om een samenwerking met wind en water aan te mogen gaan. Geld is ook een soort fossiele brandstof: als je ermee smijt, kun je hard leven, waar en wanneer je wil. Zonder geld gaat het soms langzaam, soms gevaarlijk hard, maar je bent steeds afhankelijk van allerlei omstandigheden en relaties. Beide lifestyles vind ik zeer charmant. Allebei zijn ze vrijheid, elkaars diapositief.

jul 162010
 

img_4135

Elke donderdag (nou ja: bijna elke donderdag) is het bij mij de Zoete Inval: ik kook, vrienden komen langs. Voor mij is het een alternatief voor uit eten gaan. Sinds de late inzet van deze zinderde zomer vertoeven we dan op het dak. We laten ons verrassen door de composities van mensen, voertaal, assortiment drankjes en toetjes en door het aanzien van het firmament…

jul 122010
 

img_4157

- een telefoon met een uiterlijk waar iedereen om moet grinniken;

- een camera;

- een hervulbaar potlood dat ik ooit cadeau dee’ aan de vader van mijn kind maar dat hij nooit in gebruik heeft genomen (geef alleen cadeautjes die je zelf leuk vindt);

- pennen, waaronder de favoriete lift-schild marker die ik dit jaar cadeau kreeg van iemand die nog wel goede ervaringen had met liften;

- agenda;

- bille-feuille;

- ge-gaffer-tape-te porte-monnaie;

- blauwe zeester van Max;

- spiegeltje;

- huissleutels, inc. die van vrienden;

- USB-stick (vooral om te kunnen printen bij the Hub);

- verrassingsei dat Max dit weekend van z’n oma kreeg;

- achterlichtje (typisch zo’n ‘december 2009′ aankoop)

- 5 Euro (die ik ergens in de lente in mijn hardloop-jas vond en op zeker moment bij me ben gaan dragen voor ”je weet het niet”);

- zwangerschaps belletje;

- pennedop (vorige week ingeschakeld om mijn tas te beschermen tegen Max’ doploze Cars-pen);

- labello.