mei 292010
 

img_3873

Zaterdagochtend, tegen negenen. Max en ik fietsen naar de biowinkel om onze wekelijkse café-dienst waar te nemen. Ik heb weer eens een idee: zo’n mooi groot houten bord buiten met zwarte schoolbordverf. Want we zitten vlak bij de loop van een drukke winkelstraat. “Een klant heeft ons LETS-punten gegeven, misschien zit daar iets in de database?” Maar Fred weet het: “hiernaast heeft een buurman zo’n ding in de tuin staan…” Ik sta op de patio al over de heg te gluren: “RUNDERGEHAKT 2,75” staat er in roze letters op. Het bord ziet er behoorlijk verregend uit. Perfect: waarschijnlijk heeft de buurman mentaal afscheid genomen van zijn klapbord.
Ik loop de winkel uit en sla de hoek om: naast de wasserette zit een Turk met grillkippen. “Hoi, ik ben van de biologische winkel en ik zoek zo’n bord als u in de tuin heeft staan…” Hij kijkt op van zijn koffie, verbaasd en met lachende ogen. Door een gangetje met nieuwe tegels, vooroorlogs terazza en de lucht van koud vlees lopen we naar achter. Daar staat het. Kapot aan één kant maar “van niets naar iets is my middle name” dus het bord gaat mee.
Een kwartier later pronkt het schoon en heel op de winkelstraat: “15 stappen naar cappucino en verse muntthee”.
En omdat onze nieuwste collega (Dunja gaat elke maandagmiddag natuurgeneeskundig consult houden) bij haar “sollicitatie” zelfgebakken taart meebracht is het bedankje zo gedaan: met een puntje appelcake op een bordje. Max komt mee.
Als ik ‘savonds thuis komt ligt er een zakje in de brievenvanger: zo’n maismeelzakje uit de winkel, met drie nogal onbiologische chocolade repen erin. En een briefje eraan. Het duurt tot bovenaan de trap voor ik de puzzel opgelost heb. Dan moet ik er van glimmen.

mei 272010
 

Verkiezingsdebat 26 mei 2010
Tijdens het Carré debat begint het me te dagen: ik weet waarom juist ik een jaar zonder geld wil leven. Ik ben namelijk redelijk dyscalculisch. Cijferblind dus. Als de miljoenen over het scherm vliegen en lasten door de eigen partij verlaagd worden en door de andere partij verzwaard schakelen mijn hersens automatisch uit. Hetzelfde geldt voor “we creëren 600.000” banen. Mijn gedachten gaan uit protest over tot algemeenheden: “gaat het hierom?” en “wat gaan ze echt doen dan?”
Is het regeren van een land versmald tot een loonstrookje?

 Posted by at 17:31
mei 232010
 

De lavas voor de tosti's.

De lavas voor de tosti's.


Werkeloosheid bestaat niet: want er is altijd en overal werk. Leuk werk, nuttig werk, mooi werk. Banen zijn kleine, arbitraire uitsneden uit dat eindeloze landschap, geleid door toevallige financiële kaders. Als ik wil, pas ik mij in die kaders (ik heb de mazzel dat blijkbaar te kunnen). Maar vandaag werd ik weer vreselijk gelukkig van lekker buiten spelen: een stuk of 53 cappuccino’s gemaakt tijdens Singeldingen.
Hoeveel mensen worden hoeveel gelukkiger als we de kaders wat losser zouden maken? En wat zou het betekenen voor onze economie?

PS. Singeldingen is een feestje-in-het-park, negen zomerweken lang. Het biedt de mensen in mijn buurt een plek om te verpozen, en dat hebben we hier verder niet echt. Stiekem is Singeldingen zo een boost voor de lokale economie, en een aanjager van werkgelegenheid.

mei 122010
 

img_3632

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt…

Het betaalde werk komt in zicht: samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Prachtklussen.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

Mei was bedoeld om bij te komen maar dat liep veel chaotischer dan ik dacht: de eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Ik had er voor het eerst genoeg van om niet gewoon lekker anoniem in een café te kunnen gaan zitten! Of mezelf te belonen met een etentje. Dus valt het me op hoe ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven.

(A propos reflectie: volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…)

Notruf “speed”

Jeetje. Ik moet even in een andere modus voor dit blog, want als ik mezelf wil wentelen in de tijd voor het schrijven van een post, dan komt er niks van, terwijl er bizar veel gebeurt… Samen met een groep slimme en bevlogen actie-onderzoekers heb ik eind 2009 een projectvoorstel ingediend bij de EU, en dat wordt waarschijnlijk gehonoreerd. En ik ben sinds gisteren freelance docent bij de Academie voor Bouwkunst: ik mag een lezingenreeks over de maatschappelijke effecten van architectuur opzetten. Het betaalde werk komt weer in zicht.

Tegelijkertijd gaan de projecten van dit jaar in de vijfde versnelling… hoe leg ik het uit zonder me te verliezen in details? We gaan de komende weken de eerste NeighbourHub lanceren; het initiatief over het financieren van duurzame herontwikkeling heeft zich ontpopt tot een netwerk met ambities; Rotterdam Collectief ontwikkelt een pragmatische visie op de transitie van ons economisch systeem…

De eerste twee weken waren agenda-technisch gatenkaas… echt vrij nemen (wat ik van plan was) kwam er niet van. Dus extra bijzonder dat ik heel berustend afwacht tot de storm overwaait, een beetje met Max door de vrije dagen laveer en erop vertrouw dat de dagen eraan komen dat ik me weer onbeslommerd genoeg voel om ‘ronde’ reflecties te schrijven. Volgende week zit ik bij het ministerie van Financien. Spannend…

mei 092010
 

img_3623

Een dag na m’n verjaardag. Door een goeie vriend gebakken. Ontbijt met onze zoons. De verhalen over de zoektocht naar de juiste ingredienten. Misschien moet je me kennen om te snappen waarom ik hier zo van genieten kan. Of misschien kun je ook zeggen “vier de feesten als ze vallen”.