jan 262010
 

Een experiment heeft alleen maar zin als je er van leert: je observeert wat er anders gaat, en in hoeverre dat anders gaan relevant is voor de aanleiding tot je experiment. Sommige dingen gaan anders, maar da’s waarschijnlijk toeval (Max vindt mij momenteel nogal stom), of het is geen toeval en relevant (ik ervaar minder haast bij de dingen die ik doe), of het is geen toeval maar niet zo heel relevant. Over dat laatste gaat deze post.

Sinds 1 januari lukt het me ineens om mijn mobiele telefoon op te nemen.

Jarenlang ging het als volgt: de telefoon ging, en ik begon door huis te rennen of te graven in een tas, ritsjes los te ritsen, dat werk. In ieder geval hield de telefoon steevast op met rinkelen, exact op het moment dat ik op het groene knopje drukte. Daarop volgde dan een scheldtirane tegen de Telfort, die ik ervan verdacht met opzet zo’n korte tijd tot de voicemail te hanteren, omdat ze er meer aan verdienen als klanten hun vrienden terug moeten bellen. Direct terugbellen is kansloos, omdat de beller net geheel ongewenst tegen jouw voicemail zit te praten; <ding!, ding!, ding!>. Bon – op mysterieuze wijze is deze routine nu doorbroken.

Wat doe ik anders? Omdat ik mensen van mezelf niet mag terugbellen, zorg ik er voor dat ik mijn telefoon op grijpafstand heb. Tja. Als je maar wil, hè.

[Overigens zit ik nog te vlassen op een page voor deze blog met stellingen over mijn experiment - de meer relevante lessen.]

jan 182010
 

Maandag

Mijn jaar zonder geld is in strikte zin een “jaar zonder baan” (omdat het me daar om te doen is, en omdat er best geld aan te pas komt). Maar niet zonder werk; want dat vind ik juist zo leuk – me terugtrekken uit de samenleving, dat lijkt me saai en nogal deprimerend. Deze week zal ik het weten ook:

    maandag:

    naar mijn oude werk (laatste onderzoeksrapport bespreken); en inlezen op “morele ontwikkeling van kinderen” voor het lespakket dat ik mag ontwikkelen over lokale voedselproductie;

    dinsdag:

    voorbereiden afspraak met projectburo dat me gaat ondersteunen bij het realiseren van een ruilcafé voor the Hub; klussen in biologische winkel; naar the Hub omdat ze “The Money Fix” vertonen; (Max komt deze week al dinsdag naar hier, in plaats van woensdag, wegens werk Papa, maar dat vangt een vriendin perfect op);

    (het lijf wil ook wat, dus wordt er ook een paar uur ge-yoga’d en gedanst…)

    woendag:

    afspraak met rot uit het jeugdwerk; en afspraak met het ondersteundende projectburo.

… en dan is het donderdag en ben ik alleen maar Mama van Max.

Vrijdag is het alweer feest (een andere werkafspraak over onderwijs goddank gesneuveld) want ‘sochtends val ik in bij yoga, en de middag is maar kort: met Max ben ik om vier uur in de Italiaanse bar waar mijn collega’s en ik – niet mijn afscheid maar – mijn persoonlijke “transitie” vieren.

[bloos] Is er een Calvinist in de zaal?

jan 172010
 

Laven

Zondag

Het wachten is op het eerste weekend zonder bubbels – met champagne vierden we zondag de veertigste van een lieve vriendin. Mijn jaar zonder geld was tot nog toe een jaar van luxe – mijn jaar zou er in Nigeria denk ik een beetje anders uitzien dan in Nederland… ik laaf me aan de weldaad van een decadente samenleving. Gisteren merkte ik voor het eerst iets van mijn zelfverkozen regime: ik vroeg me af of ik genoeg verse spullen in huis heb tot het volgende groentenpakket.

(Overigens is het antwoord ‘ja’, maar niettemin lijkt het me leuk nog ruimer in het eten te zitten – ik zou graag elke donderdagavond thuis een ‘zoete inval’ aanbieden voor vrienden uit de buurt.)

De verjaardag was veertig kilometer verderop – dit keer zonder problemen gelift. Met Max, bij een tankstation aan de oprit naar de snelweg. Dus twee duimen in de lucht – Max voelt in de meeste situaties feilloos aan wat passend gedrag is [grijns] of hij nou met zijn vader mee een vergadering ingaat, of met zijn moeder gaat liften. Zonder problemen betekent overigens niet zonder verlegenheid – van “uiteindelijk toch naar je telefonnummer gevraagd worden”. Ik heb ze afgepooierd met de URL van dit blog. Dat zou toch afschrikwekkend genoeg moeten zijn…

(Overigens besluit ik dat ik het liften nog een paar keer ga uitproberen, maar dat ik er niet van overtuigd ben dat dit mijn strategie voor mobiliteit gaat wezen.)

jan 162010
 

“Kingsley’s Crossing”, relaas van een vluchteling uit Kameroen, in dia-vertoning opgetekend door fotojournalist Olivier Jobard.
Stuitende omwegen, al het spaargeld van zijn ouders en een paar hoogtegraden later komt hij – topografisch doel bereikt – tot een schrijnende conclusie.
Te zien in het Fotomuseum van Rotterdam.

http://www.nederlandsfotomuseum.nl/

jan 132010
 

Normaal ontvang ik facturen over ongeveer 80 Euro in de maand. Zie hier de laatste voor dit jaar… Telfort was zo vriendelijk mijn abonnement over te zetten naar pre-paid. Zo houd ik mijn nummer (iedereen weet me nog te bereiken; ik vereenzaam niet!!) maar heb toch weinig of geen kosten. 31 December schakelde hij aan het begin van de middag over – had mijn dramatisch-blije “laatste-sms” ronde gelukkig al ‘s ochtends verstuurd. Heb tien Euro vooruitbetaald voor je-weet-maar-nooit. En anders werkt pre-paid ook niet, trouwens. Weer iets geleerd…

De laatste telefoonrekening

jan 102010
 

Zondag

Ik kom thuis, mijn fiets kraakt door de sneeuw. Ik krijg een inzicht waarvan ik denk – die moet ik onthouden als repliek…

In mijn hoofd gaat de interview-scene lopen (als ik me voorstel geïnterviewd te worden over mijn experiment, stel ik me altijd een radio dj voor die heel lullig gaat proberen de poten onder mijn stoel vandaan te zagen – I have issues too, you know).

Enfin: “is dat nou moeilijk, een jaar zonder geld?” Rustig en wijs antwoord ik: “Stel je voor: een jaar – nee: een maand zonder liefde, zonder aanraking, zonder vrienden. Dat lijkt me erg moeilijk. Maar een jaar zonder geld?…”

jan 052010
 

Dinsdag

Blij en ontspannen thuisgekomen van mijn eerste middag in de biologische winkel – we gaan een zaterdagochtendcafé organiseren. Er waren een paar dingen te overleggen: inrichting, hoe we aan spullen komen, hoeveel willen we renoveren, het eerste drukwerk in de huisstijl…

Daarna voelde het goed om gelijk daar te blijven en met een collega verder puin te ruimen: spijkers trekken, kasten uitmesten, deurkozijnen schrobben…

(Zo’n spontaan besluit is niet tekenend voor mij: ben niet zo’n ster in snel schakelen. Beetje autistisch? Wil altijd graag weten wat er gaat gebeuren, de komende uren en dagen. Maar het gebeurt nu vaker dat ik ook bij een plotseling opkomende keuze weet wat ik wil.)

Die uurtje waren senang: ik ben niet wars van klussen, maar met zo’n gaaf doel voor ogen is het een feest. En toen ik er tabak van had, ben ik gestopt… het was ook al tegen vijven, maar toch: het voelde echt anders dan wanneer je uren of een vastomlijnde dienst afgesproken hebt.

De “mater” van de winkel vraagt of ik een kaneelnotenbrood mee wil: ja! De koning te rijk loop ik naar mijn fiets: ik geniet van alles wat ik krijg, omdat ik geen extra’s verwacht, en alles een verrassing is.

jan 042010
 

Maandag

Ik werd vanochtend wakker en wist dat ik er een harde dobber aan zou hebben om mezelf rustig te krijgen. Mijn verhouding met werk, met me verantwoordelijk voelen is op traditioneel-Calvinistische wijze getroebleerd; zie daar de persoonlijke aanleiding tot dit experiment. Het is niet leuk om op de eerste dag van het jaar waarin je jezelf hebt beloofd je droom te leven, wakker te worden met een zwaar hart. Het is zelfs ergerlijk als een beginpunt dat je met liefde en zorg ‘becontempleerd’ hebt je toch bruut overvalt.

Maar ik ken mezelf. Ik was er zelfs op voorbereid; ik had me op het hart gedrukt dat deze eerste week moest gaan over structureren, opruimen, en sporten.

Ik stond vroeg op – vroeg genoeg om aan een pilates les deel te nemen, ging hardlopen, en kwam grijnzend van de endorfine – sneeuw en ijzel ten spijt – weer thuis. Dankbaar voor mijn herwonnen lichthartigheid. Rustig genoeg om te doen wat er gedaan moest worden voor duurzame tevredenheid: een traffic schema opzetten en bloggen.

Als je jezelf een jaar vrij hebt gegeven om te doen wat je belangrijk vindt, dan wil je niet meer dealen met oude hang-ups; die had je immers de loef afgestoken. Je wil flow. Maar oude hang-ups zijn ook niet van gisteren, dus die nestelen zich gewoon in de nieuwe situatie, alsof er niks aan de hand is. En jij trapt erin. Tenzij je rustig blijft, en wacht tot de storm overwaait.

Nu wordt er geblogd, of ik me durf over te geven of niet. Een kwestie van de eerste zin schrijven…

Het ‘complete’ citaat:

All you have to do is write one true sentence. Write the truest sentence you know.”

http://www.writedesignonline.com/assignments/truesentence.html

jan 022010
 

Zaterdag

Een beetje nerveus – de laatste keer was vlak na mijn studie, acht jaar geleden – maar vol goede moed stap ik met mijn kartonnen bordje richting een oprit van de ring. De ideale plek: autoaanvoer uit zowel centrum als periferie, ze staan eerst voor een stoplicht, dan trekken ze langzaam op omdat ze de bocht doormoeten, en dan is er een ruime bushalte waar ze kunnen stoppen. Tja. Een half uur en een paarhonderd auto’s later stopt er een Frans stelletje: ze zouden me 25 km mee kunnen nemen, maar ik moet er 75… Ik bedank – het lijkt me handiger om te wachten op een meer fortuinlijke match. Na anderhalf uur – inmiddels sneeuwt het en is het bijna donker – blaas ik de aftocht. Ik wil naar huis. Vanavond nog. Ik stap in de volgende bus en koop een treinkaartje. Ik praat mijn overtreding goed met het excuus: “nou ja de NS heeft me vorig jaar vijf dagkaarten cadeau gedaan om de afwijzing te verzachten.” Het voelt als een sportieve nederlaag; als nuchter beschouwd de verstandige actie; maar vooral als een signaal dat het tijd is om de spelregels van mijn experiment op papier te zetten. En te publiceren.

15h45

15h45

17h10

17h10


jan 012010
 

Gisteren voelde ik me jarig, en vandaag voel ik niets. Toen het tegen twaalven liep heb ik mijn portemonnee in duct tape geseald. Ingepakt is ook mijn staat van zijn. Het ene is al afgelopen, het andere nog niet begonnen: ik logeer tot morgen bij de vader van mijn kind.

 Posted by at 12:20