dec 312009
 

Wat doe je op de laatste dag voor je een jaar geen geld uitgeeft? Ik word wakker met een verjaardagsgevoel: vandaag sta ik met mijn avontuur in een landelijk dagblad. Erkenning. Buiten warrelt een poging tot sneeuw en met mobiel kruip ik terug in bed: de laatste sms stuur ik rond aan lieve collega’s en vrienden. Met een verwijzing naar de krant en als nieuwjaarswens mijn eigen mantra: “sta open voor je behoeftes, en merk dat alles makkelijk komt.”

Eenmaal voor de spiegel voel ik twee voor mij uitzonderlijke sensaties: enorme eetlust en “ojee wat moet ik aan”… Ik moet grinniken en voel me nog jariger.

De mantra werd me aangereikt op de laatste zaterdag van november: vier vriendinnen en ik wijdden een ontbijt aan een rite de passage. Alle ingevingen verzamelden we op een poster die beneden hangt in wat inmiddels de kamer van mijn huisgenoot is – wat kwam er van terecht? Ik heb nauwelijks nog een blik op de poster geworpen – de laatste bezigheden stuwden mij vanzelf voort. Maar met de energie van dat liefdvolle ontbijt voelde ik de laatste onzekerheden (“heb ik wel genoeg bronnen van eten geregeld?”; “zal ik me alleen voelen en daar emotioneel op stuklopen?”) van me afglijden.

De laatste boodschappen in december: ik kocht zeep, thee (veel thee; koffie is een luxe), twee tubes van mijn favoriete tandpasta en een rol ducktape. En ik smeet met geld; voor mijn doen dan. Gisteren, op weg naar de laatste betaalde tangosalon, gunde ik mezelf een taxi. En de man die ik ontmoette – we raakten na het dansen niet uitgepraat – nam ik mee naar mijn favoriete restaurant op een touristenplein in onze hoofdstad.

De laatste dagen heb ik vooral voor mijn kind gezorgd, en vrienden bezocht. Eenmaal alleen bracht ik mijn uren vrijend, flirtend en dansend door. Vandaar waarschijnlijk mijn ongebruikelijke gevoel voor de spiegel: wat voel ik me vrouw, wat voel ik me mens.

dec 292009
 

Je hebt een maand of zes zorgvuldige voorbereiding achter je, en dan is het moment daar: vertrek. Je zit – ik noem maar iets – moederziel alleen in je hut-met-1-patrijspoort, op een staalvoerend vrachtschip ergens in een industriegebied van IJmuiden, te wachten tot dat schip over vele uren zal vertrekken. En dan komt het: je denkt “wat leek me hier ook al weer zo leuk aan?”

Dat dus. Nu maar even focussen op de kerstvakantie en pas weer paniekachtige gevoelens toelaten als het spits eraf is. Medio januari?

 Posted by at 18:28
dec 232009
 

Buiten ligt een pak sneeuw te smelten. Het dooit al ruim een dag maar er ligt zoveel dat het nog wel even zal duren voor de stad er weer gewoontjes uitziet.

Ik ben onrustig maar probeer te voelen dat het mijn laatste werkdag was. Het lukt niet echt, teveel dingen zijn blijven liggen: ik heb mijn buro op het instituut niet opgeruimd; twee artikelen zijn niet af. (Artikelen over het onderzoek dat je doet: altijd kind van de rekening. De waan van de dag wint.)

Vandaag sprak ik aan de telefoon iemand die zoals wel meer mensen vroeg: “En? Ben je klaar voor je jaar zonder geld?”. Tot mijn eigen verbazing kon ik beamen: ja, alles wat ik wilde voorbereiden heb ik voorbereid. Zelfs de brief aan mijn tangoschool is verstuurd, gelezen en besproken… Jeetje. Het is gelukt om mijn experiment zo belangrijk te maken dat ik er de tijd voor maakte die ik er voor wilde maken.

Ik heb zelfs een kerstboom geknutseld met mijn kind. Dat wilde ik ook graag. Hij is nog mooi geworden ook.

Mijn voornemens voor volgend jaar – in de veronderstelling dat ik meer tijd niets om handen zal hebben:

* ‘iets’ doen met de foto’s die ik maak;
* lezen. Niet alleen die twintig minuten voor ik in slaap val. Echt: lezen.

Als ik het daar nou bij laat, misschien komt het er dan van. Vrolijk kerstmis.