okt 232009
 

Mijn takenlijstje voor Een Jaar Zonder Geld groeit (mijn ontslagbrief indienen; een “waar blijft mijn salaris eigenlijk” lijst; een soort boekhouding die me zicht geeft op hoeveel uur ik aan welke projecten wil besteden; achter zeep, brood en een zorgverzekeraar aan…). In de zomer had ik tijd vrijgemaakt om de brieven te schrijven en te produceren. Nu stel ik vast dat ik onwillekeurig mijn 2010 acties naar “buiten kantooruren” druk. Gevolg: er komt niks van. En 1 januari komt dichterbij. Nog negen weken.

okt 182009
 

Het is zaterdagavond half zeven, en ik fiets met Max naar de supermarkt – hij heeft door ons ochtendprogramma (bij vrienden in Den Haag) zijn middagslaap extreem laat genomen, dus het schaadt niet om nog even in de buitenlucht te zijn. Wat een briljant tijdstip om boodschappen te doen: zo rustig… Afgezien van een paar basics ben ik vooral op jacht naar de lekkere extraatjes: slagroom, flesje port, vast lekkere biertjes en nootjes voor de vriend die volgende week uit Nijmegen komt. Als we buiten komen roept Max: “hey! Het is donker!”. Knus fietsen we terug, langs het marktplein waar de reinigingsdienst met veegwagens in de weer is. Met een krat vol lekkers voorop. Max klemt zijn chocoladetoetje in zijn arm. Jeetje, wat geniet ik van dit gevoel, dit allemaal ‘zomaar’ te kunnen halen. Ik geniet dubbel, omdat het 2010 geen vanzelfsprekendheid zal zijn.

 Posted by at 01:53
okt 092009
 

Als je het achterland van onze stad niet zo goed kent, en ook nog eens een waterbarriere te nemen hebt, ben je op de fiets al gauw een uur uit de route… dus een half uur later dan afgesproken arriveerden Max en ik op de boerderij achter mijn groenteabonnement. We hebben kennis gemaakt met de boerin.

Wat me opviel was haar energie – ongelovelijk. Ze is moeder van vijf kinderen, heeft met haar man dus een biologisch akkerbouwbedrijf waar ze 1000 abonnees en nog een handvol grootschalige afnemers mee bedienen, ze staat op het punt een praktijk voor tuintherapie te openen en… ze ziet er mooi en uitgerust uit. De boerderij is een plaatje. Zwervend langs gemeenschappelijke passies en levenskunst zochten we naar een ruil… Voor haar is het in ieder geval het makkelijkst als ik ‘gewoon’ een tas afneem. Al het andere is logistieke romslomp. Begrijpelijk. Haar eerste gedachte bij “wat zou Carolien kunnen betekenen” was dat onze stad voor haar ver weg voelt. (Hun vertrouwde stad is de dichtstbijzijnde iets kleinere stad. Logisch.) In wat voor wijken wonen ze, wie zouden potentiele abonnees kunnen zijn? Dus als ik haar voelsprieten hier wordt, heeft zij een zorg minder…

 Posted by at 21:56
okt 072009
 

Gisterochtend heb ik mijn uitwerkingen van de gesprekken met het restaurant en met het energiebedrijf uitgestuurd. Niet zonder veelvuldig proeflezen en gepiel. Ik vind het spannend. Vooral het energiebedrijf – ben nog niet zeker of ik binnen ben. Als ik dat zeker weet, heb ik ook een betere case voor andere grote jongens, zoals de zorgverzekeraar.

 ‘sMiddags schrijf ik mijn ontslagbrief. Voor het eerst voel ik iets van weemoed. Het voelt niet als weggaan, maar bij het formuleren van dank en waardering realiseer ik me ineens hoezeer de periode hier mijn leven veranderd heeft…

 Posted by at 14:24
okt 072009
 

Vandaag een week geleden was D-dag. Mijn Eerste Echte Ruilgesprekken: met het biologisch-regionaal restaurant bij mij in de wijk, en met het energiebedrijf…

De dag ervoor met mijn strategisch meest onderlegde vriend twintig minuten aan de lijn gehangen om meer grip te krijgen op hoe ik het gesprek met het energiebedrijf kan aanpakken. Ik ben zó niet gewend om te acquireren, te solliciteren, mensen te overtuigen… Maar ik heb wel een soort plan: ik weet namelijk niet of ik met hen gelijk aan het puzzelen kan slaan om een ruil te verzinnen, of dat ik ze eerst nog moet overtuigen van mijn idee. Dus dat is de eerste vraag. Volgens mijn strategisch raadsheer moet ik eerst controleren “begrijp je het idee; omarm je het; kun je het doorvertellen?” Bij de overtuigingsvraag zal ik bij het energiebedrijf vooral spelen op “dit is een interessant experiment in het kader van decentraal & samen”  – hun nieuwe waarden. Bij het restaurant heb ik blijkbaar de illusie dat ik ze helemaal niet hoef te overtuigen, want ik heb er nog niet over nagedacht… het is een kleine organisatie die misschien wel zit te springen om wat extra mankracht zonder veel kosten. En misschien zijn ze gewoon erg nieuwsgierig naar mijn achtergrond in duurzaamheid en eten…

[na het gesprek bij het biologisch-regionaal restaurant, van 10h00 tot 11h00]

Wow… nu ben ik “in awe” … De restaurateur heeft mij zo iets gaafs gevraagd. En het is precies het soort ‘opdracht’ dat ik wilde namelijk: iets waar zij zelf niet aan toe komt – iets extra’s dus. Ze vraagt me om invulling te geven aan de wens van de stichting (het restaurant is een stichting) om met jongeren uit de buurt en educatie over eten aan de slag te gaan. Het is de bedoeling om kinderen (van basisschoolleeftijd) iets te leren over eten en de herkomst van allerlei producten. Door proeflessen, kweken, koken, samen eten… dus we hebben vooral zitten praten over hoe dan precies – wat zijn (leer)doelen, financiering, netwerken, …

Over wat er tegenover kan staan (eten) is de restaurateur heel ruim: “je moet ook gewoon een keer komen eten, en met Max dat kopje koffie en die appelsap komen halen!” Ik begin natuurlijk gelijk over mijn restjes-verhaal, en we zinnen nog even op mogelijke andere bronnen dan het restaurant en de boerderij waarmee ik contact heb. Maar terwijl ik wegfiets denk ik: “shoot, dit is best een omvangrijke klus – eigenlijk zou ik me helemaal niet druk meer willen hoeven maken over eten, anders hou ik geen tijd over!”… Dat is iets om met de restaurateur op terug te komen…  Mijn “beloning” – jeetje… nadenken over wat je kost of wilt kosten… ook zonder geld een cruciaal issue.

Ik bedenk dat ik misschien nog wel veel en veel strakker moet gaan “traffic-en” dan ik gewend ben: ik moet er echt goed over nadenken hoeveel tijd ik beschikbaar heb ik in 2010, hoeveel ik “uit kan geven”…

Nu het energiebedrijf. Nette kleertjes aan. Laatste ideeën noteren… nog even naar de website… Hoeveel tijd heb ik voor hen? Kosten zijn in de economische wereld drie weken werken…

[na gesprek van 14h05 tot 14h50]

Yuhuuuuu! In Da Pocket!!

Hij motiveerde aan begin het gesprek gelijk door te zeggen “we hebben te maken met veranderingen in houding en gedrag, en wij zijn geïnteresseerd in mensen die “vooroplopen” – doelend op mij – dus ik heb maar niet meer gevraagd of hij mijn idee begrijpt. Tot mijn genoegen vulde hij nog aan “maar ik sta er wel commercieel in!” Nee, geen sponsoring. Vervolgens vroeg hij (gesprek was soort stoomtrein, maar niet te) me wat ik kon – wat ik zou zeggen als ik bij het energiebedrijf zou solliciteren. Dus ik heb iets uitgelegd over gedrag en transities, en wat voorbeelden genoemd: leerprocessen (vond hij erg spannend), bewonerevaluatie van innovatieve wijk Nieuwland (leek hij niet zo in geïnteresseerd)… nog een paar dingen.

“Hoe maken we dit concreet? Want we kunnen er wel heel gewichtig over doen, maar we hebben het over een kleine klus want… hoeveel betaal jij eigenlijk voor je stroom? Zo weinig?! Dus dan hebben we het over een paar uur werk…”

De rest van het gesprek besteden we aan het uitwerken van twee ideeën. We spreken af dat ik met een ontwerp kom. Deadline? “Nou nee: volgens mij ben jij degene met een deadline!” Euh, ja.

Verbluft loop ik naar de kade. Tenzij ik heel stom doe heb ik ze binnen… Wow… Ik zou het liefst gaan hardlopen om mijn opgewonden energie kwijt te raken, maar Max moet straks opgehaald, er moet nog choreografie ingestudeerd worden, een onderzoeksontwerp en een planning geschreven worden…. Ik werk vanuit m’n zelf! Blij.

 Posted by at 14:17